Pustynny park w prowincji San Juan, argentyńska „Dolina Księżycowa”, a za północną granicą park narodowy Talampaya w prowincji La Rioja. Oba leżą na tej samej formacji skalnej i od 2000 r. są razem na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Nazwa pochodzi z wymarłego języka kakan i znaczy podobno „miejsce, gdzie przysiada księżyc”; inna teoria tłumaczy ją jako „martwa ziemia”. Nazwę Valle de la Luna wymyślono w 1943 r. w publikacji Argentyńskiego Automobilklubu.

Dla paleontologów to jedno z najważniejszych miejsc na świecie. Skały pochodzą z późnego triasu, sprzed ok. 231–226 mln lat, czyli z czasu, gdy pojawiły się pierwsze dinozaury, i w Ischigualasto znaleziono jedne z najstarszych znanych dinozaurów, m.in. eoraptora i herrerazaura. Pierwszy opis paleontologiczny pochodzi z 1930 r., a prawdziwe odkrycia zaczęły się w 1958 r., gdy złoża zbadał Alfred Sherwood Romer z Harvardu i nazwał je „niezwykłymi”.

Krajobraz to szare, białe i czerwone warstwy rzeźbione przez wiatr, który popołudniami wieje stale z prędkością 20–40 km/h, czasem z gorącym zondą. Najsłynniejsze formacje to El Hongo („grzyb”), Cancha de Bochas z idealnie okrągłymi kamieniami i Submarino. W Talampayi czerwone ściany kanionu wznoszą się na ponad 100 m, a na skałach zachowały się petroglify.