Największa solna równina świata, ok. 10 582 km² na wysokości ok. 3660 m, w boliwijskim Altiplano. Jest pozostałością siedmiu jezior z późnego plejstocenu: najpierw jeziora Minchin sprzed 30–42 tys. lat, potem jeziora Tauca, które miało do 140 m głębokości. Kiedy wody wyschły, zostały dwa wielkie jeziora, Poopó i Uru Uru, i dwie solne pustynie, Uyuni i mniejsza Coipasa. Pod skorupą soli grubości od kilkudziesięciu centymetrów do kilku metrów leży solanka bogata w lit; jego zasoby szacuje się na ok. 23 mln ton, co czyni salar jednym z największych złóż tego metalu na świecie.

Salar jest tak płaski, że po deszczach w porze mokrej cienka warstwa wody zamienia go w największe lustro świata, w którym niebo i ziemia przestają się różnić. W porze suchej sól pęka w wielokątne płyty, jak na zdjęciu. Na środku wyrasta wyspa Incahuasi, wierzchołek dawnego wulkanu pokryty wielkimi kaktusami, na której żyją wiskacze, podobne do królików gryzonie andyjskie. W listopadzie salar jest lęgowiskiem trzech gatunków flamingów: chilijskiego, andyjskiego i flaminga Jamesa.

Na skraju salaru stoją hotele zbudowane z bloków soli; pierwszy Palacio de Sal postawiono w latach 1993–1995. Pod samym Uyuni, 3 km od miasta, rdzewieje cmentarzysko lokomotyw z kolei zbudowanej w latach 1888–1892 dla kopalń; pociągi porzucono, gdy górnictwo upadło w latach 40. XX w.