W starożytnym kamieniołomie nad wioską Apollonas leży największa znana rzeźba archaiczna Grecji: zgrubnie wykuta postać długości ok. 10,5 m i wagi szacowanej na ok. 80 ton. Kamieniołom, eksploatowany od odkrywki, należy do najstarszych w Grecji. Posąg leży na zboczu nachylonym ok. 30°, odcięty od skały z trzech stron, z otworami na plecach, w które wkładano drewnianą belkę do podnoszenia. Widać głowę, uszy, początek włosów i brodę, ręce to jeszcze prostokątne bryły, a stopy dopiero zaczęto obrabiać.

Długo uważano go za Apollina, bo leży koło Apollonas, a przy kamieniołomie wykuto później (V–IV w. p.n.e.) napis „granica świętej ziemi Apollina”. Broda nie pasuje jednak do kurosa, który przedstawia zawsze młodzieńca bez zarostu, a postać miała być ubrana. Dlatego od lat 30. XX w. coraz częściej widzi się w nim Dionizosa, patrona Naksos. Posąg mógł być przeznaczony do jego sanktuarium w Yrii koło Chory; jeśli to Apollo, być może do świątyni z Portarą.

Dlaczego go porzucono? Przewodniki podają pęknięcie, strach przed rozbiciem albo brak zapłaty, ale badacze wskazują przede wszystkim, że był po prostu za ciężki: nie wykuto nawet drogi, którą dałoby się go zwieźć. Inna hipoteza wiąże przerwanie prac z perskim najazdem z 490 r. p.n.e., po którym Naksos została spustoszona. Po drodze z Chory mija się Koronos i Apiranthos, wsie górników szmergla; szmergiel zwożono kolejką linową do zatoki Moutsouna, zbudowaną w latach 1926–1929 i czynną do przełomu lat 70. i 80. (źródła podają 1978 albo 1982 r.), gdy urobek zaczęły wozić ciężarówki nową drogą.