Kuros to archaiczny posąg nagiego młodzieńca stojącego na wprost, z lewą nogą wysuniętą do przodu. Naksyjczycy byli w VII–VI w. p.n.e. pionierami wielkiej rzeźby marmurowej w Grecji. Z ich marmuru powstał m.in. Taras Lwów na Delos (ok. 600 r. p.n.e.), Sfinks Naksyjczyków w Delfach i 9-metrowy Kolos Naksyjczyków na Delos, wykuty w tych samych kamieniołomach koło Melanes. Gruboziarnisty, błyszczący marmur z Naksos trafiał też na dachówki w Olimpii i na ateński Akropol. Do jego szlifowania używano miejscowego szmergla, skały bogatej w korund, którą Naksos eksportowała od epoki cykladzkiej.

Rzeźbiarze nie wozili surowych bloków: posąg wstępnie obrabiano w kamieniołomie, żeby był lżejszy w transporcie, a szczegóły wykańczano na miejscu przeznaczenia. Kuros z Flerio, zwany przez miejscowych „Grekiem”, miał po ukończeniu mierzyć ok. 5,5 m. Gdy w I poł. VI w. p.n.e. przesuwano go niżej po zboczu, połamały mu się nogi; pod posągiem zachowała się warstwa gliny, po której go zsuwano. Uszkodzonej figury nie opłacało się kończyć i została tam, gdzie upadła. Drugi kuros, z Farangi, leży na zboczu na południe od Flerio: zachował się od głowy do kolan, a części jego nóg znalazł w 1991 r. archeolog Manolis Korres w okolicznych murkach polnych.

Flerio to nie tylko kamieniołom. Przy źródle stało sanktuarium kamieniarzy, gdzie od ok. 800 r. p.n.e. czczono bóstwo płodności ziemi i bliźniaczych olbrzymów Otosa i Efialtesa. Z tych samych źródeł pod koniec VI w. p.n.e., prawdopodobnie za Ligdamisa, poprowadzono ok. 11-kilometrowy akwedukt z glinianych rur do miasta Naksos, z tunelem długości ponad 200 m; działał, z przebudowami rzymskimi, do VIII w. n.e. Dzięki źródłom dolina jest zielona, z drzewami i ogrodami, co na suchych Cykladach rzuca się w oczy.