Amfipolis założyli Ateńczycy w 437 p.n.e. na wzgórzu, które rzeka Strymon opływa z trzech stron. Stąd nazwa: „miasto dookoła”. Miasto pilnowało przeprawy na drodze do Tracji, dostępu do drewna na okręty i do złota z góry Pangajon, więc wszyscy chcieli je mieć. W 424 p.n.e. spartański wódz Brazydas zajął je z zaskoczenia. Ateński strateg, który nie zdążył przypłynąć z odsieczą, został za karę wygnany na 20 lat i w wygnaniu napisał historię wojny peloponeskiej. Nazywał się Tukidydes (ok. 460 – ok. 400 p.n.e.). Przyczyny wojny tłumaczył strachem, ambicją i interesem państw, a nie wolą bogów, dlatego uchodzi za ojca historii krytycznej i szkoły realizmu w polityce, a jego dialog melijski czytają dziś studenci stosunków międzynarodowych. Dwa lata później pod murami miasta zginęli w jednej bitwie obaj główni przeciwnicy, Brazydas i ateński demagog Kleon, co otworzyło drogę do pokoju.

W 357 p.n.e. miasto zdobył Filip II Macedoński (382–336 p.n.e.), który zreformował armię, uzbroił falangę w długie włócznie sarisy i w niecałe ćwierć wieku zrobił z peryferyjnej Macedonii hegemona Grecji. Tutaj jego syn Aleksander Wielki (356–323 p.n.e.) przygotowywał wyprawę do Azji, a z miasta pochodzili trzej jego admirałowie. Po śmierci Aleksandra rozegrał się tu ostatni akt dynastii: ok. 311 p.n.e. zamordowano w Amfipolis jego żonę Roksanę i syna Aleksandra IV. Później miasto leżało przy rzymskiej Via Egnatia, w latach 50. n.e. przeszedł tędy apostoł Paweł. W późnym antyku zbudowano tu kilka wczesnochrześcijańskich bazylik z mozaikami, a w VIII w. miasto opustoszało.

Przy starym moście na Strymonie stoi Lew z Amfipolis, marmurowy posąg nagrobny z IV w. p.n.e., z cokołem wysoki na ponad 8 m. Jego fragmenty wydobyli z rzeki greccy żołnierze w czasie wojny bałkańskiej 1912–1913 i brytyjscy w 1916 r. Lwa złożono w 1937 r. z pomocą m.in. ambasadora USA Lincolna MacVeagha. Archeolodzy łączą go z Laomedonem z Mityleny, jednym z wodzów Aleksandra.

Prawdziwą sensacją stał się w 2014 r. kurhan Kasta, największy starożytny kopiec grobowy w Grecji, otoczony marmurowym murem o średnicy ok. 158 m, dużo większy niż grób Filipa II w Werginie. Ekipa Katerini Peristeri odkopała schody i trzy komory: wejścia strzegły dwa sfinksy, nadproże drugiej komory dźwigają dwie kariatydy, a na posadzce jest mozaika z Hadesem porywającym Persefonę, przed którym biegnie Hermes. Znaleziono szczątki pięciu osób. Grecja żyła wtedy domysłami, czy to grób Olimpias, matki Aleksandra, czy jego przyjaciela Hefajstiona. Spór trwa, a grobowiec ma być otwarty dla zwiedzających dopiero od 2028 r.

Okręg Serres zna też jeden z najbardziej niezwykłych obrzędów Grecji. W Agia Eleni, a także w kilku innych wsiach północnej Grecji i południowej Bułgarii, w dniach 21–23 maja, w święto świętych Konstantyna i Heleny, anastenarides tańczą w transie boso na żarze, trzymając ikony świętych. Obrzęd wpisano w 2009 r. na listę niematerialnego dziedzictwa UNESCO.