Assos leży na wąskim przesmyku, który łączy Kefalonię z zalesionym półwyspem. Pod koniec XVI w. wyspą rządziła Wenecja, a jej wybrzeża nękali piraci i Turcy. W latach 1593–1595 senat wenecki zlecił inżynierowi wojskowemu Marino Gentiliniemu budowę na półwyspie twierdzy, jednej z największych w Grecji. Assos zostało wtedy stolicą administracyjną północnej Kefalonii. Wielki plan się nie powiódł: na skale nie było źródeł, a bez wody twierdza nie mogła przetrzymać oblężenia. Mury opasujące półwysep stoją do dziś, a od wioski prowadzi do nich ścieżka pod górę.

12 sierpnia 1953 r. Wyspy Jońskie nawiedziło trzęsienie ziemi o sile 6,8, poprzedzone kilkoma silnymi wstrząsami. Na Kefalonii runęła niemal cała zabudowa, zginęło kilkaset osób, a wyspa podniosła się o ok. 60 cm. Tysiące mieszkańców wyemigrowało, głównie do Australii, Kanady i USA. Odbudowę Assos sfinansowało miasto Paryż, dlatego główny placyk wioski nosi nazwę placu Paryskiego, a przypomina o tym tablica.

Fiskardo, na północnym krańcu wyspy, jako jedyne przetrwało trzęsienie ziemi niemal bez szkód. Dlatego tylko tu zachowała się dawna zabudowa z czasów weneckich: kolorowe domy z okiennicami wokół małego portu. Nazwa pochodzi od Roberta Guiscarda (ok. 1015–1085), normańskiego księcia Apulii i Kalabrii, który w 1085 r. podczas wyprawy przeciw Bizancjum zmarł na gorączkę na Kefalonii; kronikarze piszą o miejscu zwanym Ather, ale czy chodzi o przylądek koło Fiskardo, czy o zatokę Atheras na zachodzie wyspy, nie wiadomo na pewno. Był jednym z najgroźniejszych przeciwników cesarstwa: razem z bratem Rogerem odebrał Bizancjum południowe Włochy, a Arabom Sycylię, a w 1081 r. rozbił cesarza Aleksego I Komnena pod Dyrrachium (dziś Durrës w Albanii). Z jego zdobyczy potomkowie Rogera zbudowali później Królestwo Sycylii, a epitafium nazwało go „postrachem świata”. Na cyplu nad portem stoją ruiny trójnawowego kościoła, łączonego z czasami normańskimi, i wenecka latarnia. Archeolodzy znaleźli tu też rzymskie domy, łaźnię i cmentarz.

Kefalonia ma też swoje smaki i zwyczaje. Na zboczach gór rośnie winorośl robola, z której robi się wytrawne, cytrynowe białe wino. Razem z rodzynkami było ono najstarszym towarem eksportowym wyspy. Najdziwniejsze święto odbywa się w sierpniu na południu wyspy, w kościele Matki Bożej w Markopoulo. Przed świętem Zaśnięcia (15 sierpnia) w kościele pojawiają się małe, ciemne węże (Telescopus fallax) z rysunkiem przypominającym krzyżyk na głowie. Wierni biorą je na ręce, a po liturgii 15 sierpnia węże znikają do następnego roku. Legenda mówi, że w 1705 r. mniszki z tutejszego klasztoru, napadnięte przez piratów, modliły się o ratunek i zostały zamienione w węże. Miejscowi wierzą, że gdy węże nie przyjdą, wyspę czeka nieszczęście: podobno nie było ich w czasie II wojny światowej i w sierpniu 1953 r., tuż przed trzęsieniem ziemi. Historyk Daniel Ogden zauważa, że trudno tu oddzielić stary mit od turystycznej legendy.