Świątynia stoi samotnie na zboczu góry Kotilion, na wysokości ok. 1130 m, wśród skał i karłowatych dębów, daleko od jakiegokolwiek miasta. Zbudowali ją w drugiej połowie V w. p.n.e. mieszkańcy pobliskiej Figalii. Według Pausaniasza, podróżnika z II w. n.e., nadali Apollinowi przydomek Epikurios, „Wspomożyciel”, bo uratował ich przed zarazą. Ten sam Pausaniasz przypisał projekt Iktinosowi, architektowi Partenonu, choć dziś wielu badaczy w to wątpi.

Bassaj to świątynia pełna nietypowych rozwiązań. Z powodu stromego terenu ustawiono ją na osi północ–południe, a nie, jak zwykle, wschód–zachód. Z zewnątrz ma kolumny doryckie z miejscowego szarego wapienia, w środku jońskie półkolumny, a pośrodku cella stała jedna kolumna z kapitelem korynckim: najstarszym takim znalezionym do dziś. Wnętrze otaczał marmurowy fryz z walkami Greków z Amazonkami i Lapitów z Centaurami.

Przez stulecia o świątyni pamiętali tylko pasterze. Dla Europy odkrył ją w 1765 r. francuski architekt Joachim Bocher. W 1811–1812 r. grupa podróżników, m.in. Anglik Charles Cockerell (1788–1863), wywiozła 23 płyty fryzu na Zakintos, a w 1815 r. kupiło je na aukcji British Museum, gdzie są do dziś. Cockerell został potem jednym z czołowych architektów brytyjskich i profesorem architektury Akademii Królewskiej; w budynku Ashmolean Museum w Oksfordzie (1839–1845) nawiązał do porządku jońskiego i fryzu z Bassaj, a samo wywiezienie fryzu bywa dziś nazywane grabieżą zabytków. Odległość od cywilizacji uchroniła budowlę przed zniszczeniem, ale nie przed mrozem, wiatrem i trzęsieniami ziemi. Od 1987 r. świątynię przykrywa wielki biały namiot, pod którym trwa wieloletnia konserwacja. W 1986 r. Bassaj zostało pierwszym obiektem z Grecji wpisanym na listę UNESCO.

Najbliższe miasteczko, Andritsaina, ma niespodziewany skarb: Bibliotekę Nikolopoulosa, założoną w 1840 r. z daru uczonego Agathofrona Nikolopoulosa, którego rodzina pochodziła stąd. W kamiennym górskim miasteczku leżą rękopisy z XVI i XVII w., dokumenty z greckiej wojny o niepodległość i zbiory folklorystyczne, razem ponad 40 tys. tomów. Według miejscowej tradycji nazwa miasta pochodzi od żony kreteńskiego pasterza Andrikosa, która prowadziła zajazd na szlaku przez góry.