Grecy wierzyli, że Delfy leżą w środku świata. Zeus wypuścił podobno dwa orły z przeciwnych krańców ziemi, a ptaki spotkały się właśnie nad zboczem Parnasu. Miejsce oznaczono kamieniem omfalos, „pępkiem”. Według mitu w szczelinach góry mieszkał wąż Pyton, strażnik dawnej wyroczni Matki Ziemi. Młody Apollo zabił go strzałami i przejął to miejsce. Stąd imię kapłanki Pytii i nazwa igrzysk pytyjskich, które od 586 r. p.n.e. co cztery lata ściągały tu poetów, muzyków i zawodników. Zwycięzca dostawał wieniec z lauru, rośliny Apollina.

Pytia była miejscową kobietą, z czasem w dojrzałym wieku, która porzucała dom i rodzinę dla służby bogu. Prorokowała raz w miesiącu, siódmego dnia, przez dziewięć miesięcy w roku. Na zimę Apollo odchodził podobno do Hiperborejczyków, a w Delfach panował Dionizos. Przed wróżbą Pytia oczyszczała się w źródle, kapłani skrapiali wodą kozę i jeśli zwierzę zadrżało, znak był pomyślny. Kapłanka siadała na trójnogu w adytonie, najświętszej części świątyni, i w transie odpowiadała na pytania. Kapłani przekładali jej słowa na wiersze, często dwuznaczne. Krezus usłyszał, że jeśli zaatakuje Persję, zniszczy wielkie państwo, i zniszczył własne. Ateńczykom przed najazdem Kserksesa doradzono „drewniane mury”, co Temistokles (ok. 524–459 p.n.e.) odczytał jako flotę i wygrał pod Salaminą. Geolodzy Jelle de Boer i John Hale odkryli pod świątynią przecinające się uskoki, którymi mogły wydobywać się gazy. Hipoteza o odurzeniu etylenem pozostaje jednak sporna.

Miasta greckie wznosiły przy Drodze Świętej skarbce na dary. Ateński upamiętnia zwycięstwo pod Maratonem w 490 r. p.n.e., a na jego południowej ścianie w II w. p.n.e. wyryto dwa hymny do Apollina razem ze znakami melodii: to jedne z najstarszych zapisanych utworów muzycznych Europy, które dziś znów się wykonuje. Dawna świątynia Apollina spłonęła w 548/547 r. p.n.e., a ruiny widoczne dziś pochodzą z IV w. p.n.e. Na jej przedsionku wypisano maksymy siedmiu mędrców, m.in. „Poznaj samego siebie”. O kontrolę nad sanktuarium i jego skarbami Grecy stoczyli cztery wojny święte. W 480 r. p.n.e. Persowie ruszyli na Delfy, ale według Herodota spadające z Parnasu głazy rozbiły ich oddział, a mieszkańcy schronili się w Grocie Koryckiej. W epoce rzymskiej, od ok. 95 r. n.e., jednym z dwóch kapłanów Apollina był tu pisarz Plutarch z pobliskiej Cheronei (przed 50 – po 120 r. n.e.). W delfickich dialogach zastanawiał się m.in., dlaczego Pytia nie mówi już wierszem i czemu wyrocznie milkną. Jego „Żywoty równoległe”, zestawione parami biografie Greków i Rzymian, w XVI w. przełożono na francuski i angielski: czytał je Montaigne, a Szekspir wziął z nich fabułę „Juliusza Cezara”, „Koriolana” oraz „Antoniusza i Kleopatry”. Wyrocznię zamknął w końcu cesarz Teodozjusz I (panował 379–395) pod koniec IV w. Według tradycji ostatnia odpowiedź Pytii dla posła Juliana Apostaty brzmiała, że lśniący dom upadł, a cudowne źródło zamilkło.

Ruiny zakryła wioska Kastri. W latach 90. XIX w. przeniesiono ją kawałek dalej, a francuscy archeolodzy rozpoczęli „wielkie wykopaliska”, podczas których w 1896 r. odnaleźli Woźnicę z brązu. Z Delf rozpościera się widok na gaj oliwny Amfissy, jeden z najstarszych i największych w Grecji, schodzący aż do morza pod Iteą. Nad sanktuarium wznoszą się Fedriady, „Lśniące Skały”, które o świcie i zachodzie płoną na różowo. W latach 1927 i 1930 poeta Angelos Sikelianos i jego żona Eva Palmer zorganizowali tu Festiwale Delfickie z antycznym dramatem i igrzyskami, co było jedną z pierwszych prób wskrzeszenia antycznego dramatu w Grecji.