Grota leży wysoko na zboczu Parnasu, w parku narodowym nad Delfami i Arachową. To największa jaskinia w okolicy Delf. Pierwsza komora ma ok. 90 na 60 m i wysokie sklepienie. Woda przesączająca się przez wapień Parnasu przez tysiące lat wytrąciła tu stalaktyty i stalagmity. Jeden z nich, o płaskim szczycie, nazywany „Stołem”, służył jako ołtarz na dary. Nazwę wywodzi się od nimfy Korykii albo od słowa „korykos”, czyli worek. Miejscowi mówią na nią Sarantavli, „Czterdzieści Komnat”. Pauzaniasz, grecki podróżnik z II w. n.e., uznał ją za najbardziej godną obejrzenia jaskinię, jaką widział, i zauważył, że daleko w głąb można wejść bez pochodni.

Ludzie przychodzili tu już w neolicie, a w czasach klasycznych grota była sanktuarium Pana i nimf korykijskich. Francuscy archeolodzy pod kierunkiem Pierre'a Amandry'ego w 1969 r. znaleźli ok. 22 tys. astragali, kostek ze stawu skokowego owiec i kóz. Używano ich do gry i być może do wróżenia, a niektóre przewiercono, by nosić je jako naszyjniki. Były też pierścienie, figurki i aulosy. Dary składali głównie pasterze i myśliwi, nie bogaci pielgrzymi z Delf. Inskrypcje wspominają Tyjady, delfickie czcicielki Dionizosa, a część badaczy uważa, że zimą, gdy Apollo opuszczał Delfy, właśnie tu świętowano Dionizosa.

Grota wielokrotnie ratowała ludzi. W 480 r. p.n.e., gdy armia Kserksesa zbliżała się do Delf, mieszkańcy według Herodota wynieśli swój dobytek na szczyty Parnasu i do Groty Koryckiej, a w mieście zostało tylko sześćdziesięciu mężczyzn i prorok. Chroniono się tu też przed Turkami w czasie wojny o niepodległość i przed Niemcami w 1943 r. Starożytni pielgrzymi szli tu z Delf stromą ścieżką, która dziś jest częścią europejskiego szlaku E4. W Arachowej, przez którą się tu jedzie, największym świętem jest dzień św. Jerzego (23 kwietnia, a gdy wypada w Wielkim Tygodniu, po Wielkanocy), upamiętniający też zwycięstwo oddziałów Jeorjosa Karaiskakisa (1782–1827) nad Turkami pod Arachową w listopadzie 1826 r. Są procesja, tańce przy dudach i bieg pod górę, w którym nagrodą bywa żywe jagnię. Karaiskakis był jednym z głównych wodzów powstania w Rumelii. Zwycięstwo pod Arachową podtrzymało walkę we wschodniej Grecji do czasu, gdy w 1827 r. po stronie Greków stanęły mocarstwa, ale on sam tego nie doczekał: kilka miesięcy później zginął w bitwie pod Faleronem koło Aten.