Zatoka Polis („miasto”) to głęboka, spokojna zatoka na zachodnim brzegu północnej Itaki, pod wioską Stavros, patrząca na Kefalonię. Jej nazwa sugeruje, że kiedyś stało tu miasto, a część badaczy, już od brytyjskiego topografa Williama Leake'a (1777–1860) w 1835 r., szukała w okolicy stolicy Odyseusza. Na brzegu zatoki była jaskinia, częściowo pod wodą. W 1868 r. Itakijczyk Dimitrios Loizos znalazł w niej starożytne przedmioty: nóż, miecz i monety. Według miejscowej opowieści dorobił się na ich sprzedaży, a grota do dziś nosi jego nazwisko.

W latach 30. XX w. jaskinię przebadali archeolodzy z Brytyjskiej Szkoły w Atenach, Walter Heurtley i Sylvia Benton (1887–1985). Znaleźli warstwy z ceramiką i darami od epoki mykeńskiej aż po I w. n.e., czyli ślady kultu trwającego ponad tysiąc lat. Najcenniejsze okazały się fragmenty około tuzina trójnogów z brązu z epoki geometrycznej (IX–VIII w. p.n.e.). Trudno o lepsze skojarzenie: w XIII księdze „Odysei” król Feaków Alkinoos i jego dwunastu możnych obdarowują Odyseusza właśnie trójnogami z brązu, które bohater chowa w grocie po powrocie na Itakę. Wśród znalezisk były też skorupy z dedykacjami dla Hery, Ateny i Artemidy oraz fragment glinianej maski teatralnej z II w. p.n.e. z napisem ΕΥΧΗΝ ΟΔΥΣΣΕΙ, „ślubowanie dla Odyseusza”.

Ten napis to najmocniejszy dowód, że w czasach hellenistycznych Itakijczycy czcili Odyseusza jako herosa, czyli świętego przodka i opiekuna wyspy. Archeolodzy oceniają to jednak ostrożnie. Napis jest wiele wieków młodszy od Homera i pokazuje, w co wierzyli mieszkańcy, a nie że Odyseusz istniał. Nie wiadomo też, czy trójnogi złożono tu dlatego, że ludzie znali już opowieść o Odyseuszu, czy raczej opowieść wzięła się z takich zwyczajów. Część badaczy umieszcza heroon Odyseusza gdzie indziej, np. przy „Szkole Homera” w Agios Athanasios. Samej groty już nie ma: zniszczyło ją trzęsienie ziemi w 1953 r., zostały tylko fragmenty pod wodą.