Heraion było najważniejszym sanktuarium Argos, poświęconym Herze, patronce miasta i opiekunce małżeństwa. Argiwi zbudowali je pod koniec VIII albo na początku VII w. p.n.e. na stoku wzgórza między Mykenami a Mideą, celowo z wielkich bloków przypominających mury mykeńskie, żeby pokazać, że są spadkobiercami dawnych królów. Według tradycji właśnie tutaj greccy wodzowie wybrali Agamemnona na przywódcę wyprawy pod Troję. Co roku z Argos ciągnęła do sanktuarium procesja na święto, w którym obchodzono „święte małżeństwo” Hery i Zeusa.

Z tą procesją wiąże się jedna z najsłynniejszych opowieści starożytności. Herodot (ok. 484–ok. 425 p.n.e.), którego Cyceron nazwał ojcem historii, włożył ją w usta Solona (ok. 640–ok. 560 p.n.e.), ateńskiego prawodawcy, którego reformy położyły podwaliny pod demokrację ateńską. Solon opowiedział ją królowi Lidii Krezusowi, gdy ten pytał, kto jest najszczęśliwszym z ludzi, i postawił braci na drugim miejscu. Według tej opowieści kapłanka Hery Kydippe miała jechać na święto wozem, ale woły nie wróciły z pola. Jej synowie Kleobis i Biton sami zaprzęgli się do wozu i ciągnęli matkę kilka kilometrów pod górę. Matka poprosiła Herę o najlepszy dar dla synów, a ci zasnęli w świątyni i już się nie obudzili. Grecy uważali to za najszczęśliwszą możliwą śmierć: u szczytu sławy i bez cierpień. Morał Solona dla bogacza był prosty: nikogo nie nazywaj szczęśliwym przed jego śmiercią. Argiwi postawili braciom posągi w Delfach, a dwa archaiczne kurosy z ok. 610 r. p.n.e. w tamtejszym muzeum zwykle się z nimi utożsamia.

W 423 r. p.n.e. kapłanka Chryzis zasnęła przy lampie, od której zajęły się girlandy, i stara świątynia spłonęła. Tukidydes (ok. 460–ok. 400 p.n.e.), uważany za pierwszego historyka, który szukał przyczyn wydarzeń bez odwoływania się do bogów, odnotował ten pożar w historii wojny peloponeskiej, dodając, że Chryzis ze strachu przed karą uciekła z Argos. Nową świątynię zaprojektował Eupolemos z Argos, a w jej wnętrzu stanął ogromny posąg siedzącej Hery ze złota i kości słoniowej, przypisywany Poliklejtosowi, z granatem i berłem w dłoniach. Ten rzeźbiarz z Argos (zm. ok. 420 r. p.n.e.) napisał zaginiony traktat „Kanon” o idealnych proporcjach ludzkiego ciała, a starożytni porównywali jego Herę z Zeusem Fidiasza w Olimpii. Posąg zaginął, ale z wystroju nowej świątyni ocalała marmurowa głowa Hery z ok. 420 r. p.n.e., o spokojnej, klasycznej twarzy, dziś w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Atenach. Na miejscu zostały fundamenty, stopnie tarasów i resztki stoi. Teren odkrył w 1831 r. generał Thomas Gordon (ok. 1788–1841), szkocki filhellen, uczestnik powstania greckiego i autor jego historii, a systematycznie przekopali go Amerykanie w latach 90. XIX w.