Na samym końcu półwyspu Perachora, naprzeciw Koryntu po drugiej stronie zatoki, leży maleńka zatoczka otoczona skałami. Korynckie sanktuarium Hery działało tu mniej więcej od IX w. p.n.e. aż do zburzenia Koryntu przez Rzymian w 146 r. p.n.e. Najstarszą świątynię zbudowano na planie absydy, a w VI w. p.n.e. zastąpił ją dorycki przybytek Hery Akrai („Hery z Przylądka”). Strabon wspomina, że działała tu też wyrocznia. Brytyjski archeolog Humfry Payne (1902–1936), dyrektor Brytyjskiej Szkoły Archeologicznej w Atenach, znalazł w latach 30. XX w. mnóstwo darów wotywnych: brązowe figurki, w tym byka z inskrypcją, ceramikę i czary ofiarne wrzucane do „świętej sadzawki”. Payne zmarł w 1936 r. w wieku 34 lat i jest pochowany w Mykenach, a wyniki jego wykopalisk wydał w 1940 r. Thomas Dunbabin.

Sanktuarium potrzebowało wody, a na suchym cyplu jej brakowało. Stąd wielka cysterna o dwóch absydach, kanały i osadniki. Na wzgórzu, 750 m dalej, są wykute w skale zbiorniki z kamiennymi schodami w głąb. Przy przystani stała piętrowa stoa z końca IV w. p.n.e., z kolumnami doryckimi na dole i jońskimi na górze. To najstarszy znany przykład takiego połączenia porządków. Na skałach nad sanktuarium od 1897 r. świeci kamienna latarnia Melagavi, prowadząca statki ku Kanałowi Korynckiemu. Nie działała tylko w czasie II wojny światowej.

Po drodze mija się lagunę Vouliagmeni, połączoną z morzem wąskim kanałem. W 1962 r. kręcono nad nią film „300 Spartan”. Dziś to miejsce weekendowych wypadów mieszkańców Koryntu i Lutraki: tawerny, kąpiel w spokojnej wodzie i zachody słońca nad Zatoką Koryncką.