Magura leży przy wsi Rabisza, ok. 25 km od Belogradczika. To wapienna jaskinia krasowa: przez miliony lat woda przesiąkająca przez spękane wapienie rozpuszczała skałę i drążyła korytarze, a potem ozdobiła je naciekami. Główna galeria ma sześć sal i trzy boczne odnogi, razem ok. 2,5 km. Największa, Sala Łukowa, ma ok. 128 m długości, 58 m szerokości i 21 m wysokości. Przez cały rok jest tu ok. 12°C i wilgotno, więc w lipcu wejście to ulga po upale. W osadach znaleziono kości niedźwiedzia jaskiniowego, hieny jaskiniowej, wilka i żbika, a dziś mieszkają tu cztery gatunki nietoperzy. Niedaleko leży jezioro Rabisza, uważane za największe naturalne jezioro śródlądowe Bułgarii. Miejscowi opowiadają o żyjącym w nim „wodnym byku”, bułgarskim krewnym potwora z Loch Ness.

Najcenniejsze są malowidła. Ludzie od schyłku paleolitu po wczesną epokę brązu malowali na ścianach guanem nietoperzy, ciemną farbą, którą mieli pod ręką. Naliczono ponad 750 wizerunków: tańczące postacie, myśliwych, zwierzęta, bóstwa i sceny, które badacze odczytują jako obrzędy religijne. Jeden z układów czarnych i białych kwadratów z epoki brązu interpretuje się jako kalendarz słoneczny. To najstarsza warstwa „metafizyki” na całej trasie, starsza od Delf i Dodony o tysiące lat. Malowidła są kruche. Przed 1993 r. jaskinia nie była chroniona i część rysunków zniszczyli wandale, a w 2019 r. ktoś znów porysował ściany obok nich. Dlatego galeria z malowidłami bywa zamykana albo udostępniana tylko z przewodnikiem.

Jaskinia ma też współczesną, smaczniejszą funkcję. Od 1967 r. działa w Rabiszy winiarnia Magura, która w jednej z galerii leżakuje wino musujące, robione metodą tradycyjną, jak szampan. Stała temperatura ok. 12°C, ciemność i wilgoć sprzyjają powolnej fermentacji w butelkach, która trwa ok. trzech lat. Butelkę można kupić w winiarni w Rabiszy [sklep i degustacja do sprawdzenia].