Przekop przez Przesmyk Koryncki chodził Grekom po głowie od starożytności. Ok. 600 r. p.n.e. tyran Koryntu Periander (rządził ok. 627–585 p.n.e.), przez część starożytnych zaliczany do siedmiu mędrców, zrezygnował z kanału i kazał zbudować diolkos, brukowaną drogę z koleinami, po której przeciągano statki na wozach z jednej zatoki do drugiej. Rozstaw kolein, ok. 1,6 m, jest zbliżony do dzisiejszego toru kolejowego. W czasie wojny peloponeskiej Spartanie przewozili tędy okręty wojenne. Cesarz Neron (panował 54–68) w 67 r. osobiście rozpoczął kopanie kanału, a do pracy zapędzono jeńców żydowskich z wojny w Judei. Po jego śmierci budowę porzucono.

Udało się dopiero w XIX w. Po klęsce francuskiej spółki prace w 1881 r. podjęli Węgrzy István Türr (1825–1908) i Béla Gerster. Türr w 1860 r. dowodził Węgrami w wyprawie Tysiąca Garibaldiego, kluczowej dla zjednoczenia Włoch, a obaj byli wcześniej zaangażowani w wyprawy badające trasę Kanału Panamskiego. Kanał ukończono 25 lipca 1893 r., ale z powodu osuwisk statki popłynęły nim dopiero w listopadzie tego samego roku. Ma ok. 6,4 km i przecina przesmyk w linii prostej między pionowymi ścianami do 90 m wysokości. Przy lustrze wody ma tylko 24,6 m szerokości, więc większe statki holuje się na linach. Jest za wąski dla współczesnych kontenerowców, więc ruch zawsze był dużo mniejszy od prognoz. Dziś służy głównie jachtom i statkom wycieczkowym (ok. 15 tys. przepraw rocznie).

Ściany kanału to warstwowane wapienie i margle, kruche i podatne na erozję od fal. Osuwiska wielokrotnie go zamykały: w 1944 r. wycofujący się Niemcy zasypali go celowo, a ostatnio zamknięto go po obrywie na początku 2021 r.; w czerwcu 2022 r. ruszył, w październiku znów stanął i dopiero od 1 czerwca 2023 r. działa ponownie. Przy obu końcach kanału działają mosty zatapiane, które opuszczają się na dno, gdy przepływa statek. Przy zachodnim końcu, obok takiego mostu w Posidonii, widać odkopany odcinek diolkosu.

Przy wschodnim wylocie kanału, w Isthmii, leżało sanktuarium Posejdona, gdzie odbywały się igrzyska istmijskie, jedne z czterech wielkich igrzysk panhelleńskich obok olimpijskich, pytyjskich i nemejskich. Pierwsze rozegrano ok. 582–581 r. p.n.e., a potem co dwa lata, wiosną w latach sąsiadujących z olimpiadą. Zwycięzca dostawał wieniec z dzikiego selera, później z gałązek sosny. To tu w 196 r. p.n.e. rzymski wódz Tytus Kwinkcjusz Flamininus (ok. 229–174 p.n.e.), który rok wcześniej pobił pod Kynoskefalaj króla Macedonii Filipa V, ogłosił zgromadzonym Grekom, że są wolni od władzy Macedonii i nie będą płacić trybutu. Dla Greków był to triumf, dla historyków początek rzymskiego panowania na Bałkanach.