Lefkada bierze nazwę od greckiego leukos, „biały”: zachodnie wybrzeże wyspy to wysokie klify z jasnego wapienia, które spadają prosto do morza. Z lądem łączy ją grobla i ok. 50-metrowy most pływający, który kilka razy dziennie obraca się na bok, by przepuścić jachty płynące kanałem Lefkady. Dzięki temu na wyspę wjeżdża się bez promu.

Na południowym krańcu wyspy, na białym urwisku przylądka Lefkatas, stała w starożytności świątynia Apollina Leukatasa, a dziś stoi latarnia morska. Strabon pisze, że z tej skały wykonywano „skok leukadyjski”, który miał leczyć z nieszczęśliwej miłości. Komediopisarz Menander twierdził, że pierwsza skoczyła poetka Safona, zakochana bez wzajemności w pięknym przewoźniku Faonie. Safona (ok. 630 – ok. 570 p.n.e.) z Lesbos była najsłynniejszą poetką antyku: starożytni zaliczali ją do kanonu dziewięciu poetów lirycznych, a strofę nazwaną od jej imienia saficką przejął rzymski poeta Katullus i po nim liryka europejska. Opowieść o jej skoku jest najpewniej późną legendą. Co roku w święto Apollina zrzucano stąd skazańca, by odwrócić od miasta nieszczęście: przywiązywano mu ptaki i pióra, żeby spowolnić upadek, a w dole czekały łodzie. Jeśli przeżył, wyganiano go na zawsze z wyspy.

Po drodze na przylądek leży Porto Katsiki, „kozi port”, jedna z najsłynniejszych plaż Grecji: pas białych kamyków pod pionową, kilkudziesięciometrową ścianą klifu. Turkusowy kolor wody bierze się z jasnego dna z wapiennego żwiru i drobnego osadu odbijającego światło. Wybrzeże jest aktywne sejsmicznie: trzęsienie ziemi w listopadzie 2015 r. zniszczyło schody na sąsiednią plażę Egremni [do sprawdzenia]. Najpiękniej jest późnym popołudniem i o zachodzie, bo zachodnie wybrzeże dostaje wtedy pełne słońce, a przylądek z latarnią to klasyczny punkt na zachód słońca.

Lefkada ma też swój spór o Homera. Niemiecki archeolog Wilhelm Dörpfeld (1853–1940), współpracownik Schliemanna, uważał, że to ona, a nie dzisiejsza Itaka, była ojczyzną Odyseusza. Kopał w okolicach Nidri na wschodnim wybrzeżu, opisał swoją teorię w książce „Alt-Ithaka” (1927), spędził na wyspie ostatnie lata i jest pochowany w Vlychos koło Nidri. Był jednym z najważniejszych archeologów swoich czasów: prowadził od strony technicznej wykopaliska w Olimpii, rozpoznał w Troi dziewięć nakładających się miast i w latach 1887–1912 kierował Niemieckim Instytutem Archeologicznym w Atenach. Wyspa dała też światu dwóch pisarzy. Urodził się tu poeta Angelos Sikelianos (1884–1951), który w 1927 i 1930 r. wskrzesił w Delfach święta delfickie, a w latach 1946–1951 co roku był kandydatem do Nagrody Nobla. Tu przyszedł też na świat Lafcadio Hearn (1850–1904), którego drugie imię pochodzi od nazwy wyspy. Jako Koizumi Yakumo opisał Japonię epoki Meiji i jej opowieści o duchach („Kwaidan”), przybliżając ją czytelnikom Zachodu. W ostatnim tygodniu sierpnia miasto Lefkada gości Międzynarodowy Festiwal Folkloru, organizowany od 1962 r. [do sprawdzenia].