Methana to półwysep przyczepiony do Peloponezu wąskim przesmykiem, w całości zbudowany przez wulkany. Leży na Egejskim Łuku Wulkanicznym, tym samym, do którego należą Santoryn, Milos i Nisyros. Aktywność zaczęła się ok. miliona lat temu i pozostawiła ok. 30 ośrodków erupcji, w większości kopuł z gęstej, lepkiej lawy andezytowej i dacytowej. Taka lawa nie rozlewa się szeroko, tylko piętrzy się w kopce i bloki. Stąd księżycowy krajobraz czarnych, ostrych głazów porośniętych sosną.

Najmłodsza kopuła wznosi się nad wsią Kameni Chora („Spalona Wieś”), a sama góra nazywa się Kameno Vouno („Spalona Góra”). Wybuchła w III w. p.n.e., zwykle podaje się ok. 230 r. p.n.e. To jedna z nielicznych erupcji w Grecji, które opisali starożytni autorzy: Strabon, Pauzaniasz i Owidiusz w „Metamorfozach”. Rzeka lawy spłynęła ok. 1,5 km do morza i wysunęła brzeg, tworząc przylądek Mavros Kavos („Czarny Przylądek”). Pauzaniasz zanotował też miejscowy obrzęd: gdy od Zatoki Sarońskiej wiał wiatr lips, niszczący młode pędy winorośli, dwóch mężczyzn przecinało na pół koguta z białymi piórami i obiegało z połówkami winnice.

Gorące źródła pojawiły się według Pauzaniasza właśnie po erupcji. Do dziś zasilają uzdrowisko w miasteczku Methana, którego zapach siarki czuć już przy wjeździe. Pod wodą i na lądzie wciąż ulatniają się gazy wulkaniczne (mofety), a półwysep przecinają uskoki, więc obszar uchodzi za mocno zagrożony trzęsieniami ziemi. Po sąsiedzku, już za przesmykiem, leży Trojzena, według mitu miejsce narodzin Tezeusza.