Na zachodnich stokach Starej Płaniny, czyli Bałkanu, ciągnie się pas czerwonych i żółtych skał o powierzchni ok. 50 km², od wsi Rabisza na zachodzie po Belotinci na wschodzie. To triasowe piaskowce i zlepieńce, zabarwione na rdzawo hematytem. Warstwy o różnej twardości popękały pionowo, a woda, wiatr i mróz przez miliony lat poszerzały szczeliny. Zostały wolno stojące wieże, grzyby i iglice, niektóre wysokie na ok. 200 m. W skałach powstało też ponad sto jaskiń. Od 1949 r. skały są pomnikiem przyrody, od 1984 r. są na liście wstępnej UNESCO, a w 2009 r. były bułgarskim kandydatem w konkursie na Nowe 7 Cudów Natury. Rośnie tu jastrzębiec belogradczicki, roślina, która nie występuje nigdzie indziej na świecie.

Prawie każda skała ma swoje imię: Madonna, Uczennica, Jeździec, Adam i Ewa, Mnisi, Derwisz, Niedźwiedź, Wielbłąd. Najbardziej znana legenda, opowiadana w kilku wersjach, mówi o pięknej zakonnicy z tutejszego klasztoru. Zakochała się w młodzieńcu na białym koniu i urodziła dziecko. Mnisi długo naradzali się nad karą, a gdy wreszcie wypędzili ją z dzieckiem, dzień zamienił się w noc i wszyscy, zakonnica, mnisi i jeździec, skamienieli.

Skały służyły też jako mury. Twierdzę Kaleto zaczęli budować Rzymianie, wykorzystując skalne ściany jako naturalną osłonę. W XIV w. car Iwan Sracimir (ok. 1324–1397), syn Iwana Aleksandra i od 1356 r. władca Widynia, rozbudował ją tak, że ustępowała tylko widyńskiej Babie Widzie. W 1396 r., po klęsce krucjaty pod Nikopolem, do której przyłączył się Sracimir, zajęli ją Turcy. Sułtan Bajazyd I wywiózł cara do Bursy, gdzie najpewniej zginął w niewoli; historycy uważają go za ostatniego władcę średniowiecznej Bułgarii. Na początku XIX w. Turcy przebudowali ją z pomocą francuskich i włoskich inżynierów. Twierdza ma trzy dziedzińce, mury grube u podstawy na ponad 2 m i wysokie do 12 m. Z pozostałych stron chronią ją skały do 70 m. W 1850 r. stłumiono tu powstanie w Belogradcziku, a ostatni raz twierdza brała udział w walkach w wojnie serbsko-bułgarskiej w 1885 r. Od 2016 r. w sierpniu Opera Sofijska wystawia na pierwszym dziedzińcu spektakle pod gołym niebem, ze skałami jako dekoracją.