Rzeka Wouraikos (w starożytności Erasinos) spływa z gór Aroania koło Kalawryty do Zatoki Korynckiej przy Diakopto. Na ostatnich ok. 20 km wcięła się w wapienne skały i wyrzeźbiła wąwóz o pionowych ścianach, z wodospadami, jaskiniami i gęstą zielenią nad wodą. Mit tłumaczy go prościej: Herakles miał rozłupać góry, żeby szybciej dotrzeć do ukochanej Bury, córki Iona i Heliki. Imię Bury nosiło starożytne miasto nad doliną, które według antycznych autorów zniszczyło trzęsienie ziemi 373 p.n.e., to samo, które pochłonęło Helike [do sprawdzenia].

Przez wąwóz biegnie Odontotos („zębaty”), wąskotorowa kolej z rozstawem 750 mm. Budowę zaczęto w 1885 r., a pierwszy pociąg pojechał 10 marca 1896 r. Linię zbudowała francuska firma z udziałem włoskich robotników. Ma ok. 22 km, a na trzech odcinkach o łącznej długości 3,8 km pociąg wspina się po zębatce, pokonując nachylenie do 17,5%. Tory wiją się w tunelach i na półkach wykutych w skale, przechodzą po mostkach nad rzeką. Po osuwisku w 2019 r. ruch wstrzymano i wznowiono dopiero 29 kwietnia 2024 r. Gerald Durrell (1925–1995), przyrodnik i autor „Mojej rodziny i innych zwierząt” o dzieciństwie na Korfu, umieścił tę kolej i jej parowóz w książce dla dzieci „The Talking Parcel” (1974).

Na końcu linii czeka historia całej Grecji. W klasztorze Agia Lawra koło Kalawryty w marcu 1821 r. wzniesiono sztandar powstania przeciw Turkom, a 25 marca jest dziś świętem narodowym. Według tradycji sztandar pobłogosławił metropolita Patr Germanos III (1771–1826), urodzony w arkadyjskiej Dimitsanie. Szczegóły tej sceny znamy bardziej z tradycji niż z dokumentów, ale to ona stała się dla Greków obrazem narodzin niepodległego państwa. Kalawryta pamięta też jedną z najcięższych zbrodni okupacji: 13 grudnia 1943 r. Wehrmacht rozstrzelał tu prawie wszystkich mężczyzn z miasteczka. Ze stacji Zachlorou w połowie trasy można dojść do klasztoru Mega Spileo, przyklejonego do ogromnej skalnej ściany.