Polylimnio znaczy po grecku „wiele jeziorek” i nazwa mówi wszystko. W wąskim, zarośniętym wąwozie potok spada stopniami z jednego skalnego progu na drugi i na każdym zostawia oczko zielononiebieskiej wody. Doliczono się ich około piętnastu. Miejscowi nadali im imiona: Mavrolimna („czarne jezioro”), Kadi i mniejsza Kadoula, jeziorko Szczęściarza, Włocha, Panagosa czy Stathouli. Największe wrażenie robi Kadi, do którego woda spada z wysokości około 25 metrów. Potok zasila rzeka Mesopotamos, a niżej woda przepływa pod mostem Tzane i uchodzi do Zatoki Meseńskiej.

Wąwóz wycięła w skale woda, która płynie tędy także latem, kiedy okoliczne pagórki z gajami oliwnymi są spalone słońcem. Woda spływająca z wapiennych gór niesie rozpuszczony węglan wapnia i osadza go na progach, stąd ich gładkie, jasne powierzchnie i turkusowy kolor oczek [do sprawdzenia]. W cieniu drzew i gęstych zarośli jest wyraźnie chłodniej niż na drodze. Dziś to jedna z ulubionych letnich ochłód mieszkańców Kalamaty i Pylos, a większe jeziorka, Kadi i Mavrolimna, nadają się do kąpieli; śmielsi skaczą do nich ze skał.

Polylimnio leży na terenie wsi Charavgi w gminie Messini, w połowie drogi między Messini a Pylos, ok. 32 km od Kalamaty. To kawałek Mesenii, który turyści zwykle mijają w drodze nad morze: pagórki z gajami oliwnymi, z których pochodzą słynne oliwki kalamata, i małe wsie. W Kazarmie przy głównej drodze stoi tablica kierująca do Charavgi i wodospadów.