Zagoria to kraina ok. 45 kamiennych wiosek rozsianych na zachodnich zboczach gór Pindos, na północ od Ioanniny. Domy z szarego łupku, kryte kamiennymi płytami, kościoły i brukowane ścieżki łączy sieć łukowych mostów, które swój obecny kształt dostały w XVIII–XIX w. Pieniądze na nie przywozili mieszkańcy, którzy wędrowali za chlebem i handlem po całych Bałkanach, a potem wracali budować w rodzinnych wsiach. Od 2023 r. krajobraz kulturowy Zagorii jest na liście UNESCO.

Wąwóz Vikos ciągnie się ok. 32 km, a jego głębokość waha się od 120 do 1350 m, przy szerokości od 2,5 km do zaledwie kilku metrów. Księga Rekordów Guinnessa wpisała go jako najgłębszy kanion świata w stosunku do szerokości, choć nie wszyscy ten tytuł uznają. Ściany odsłaniają warstwy wapieni i dolomitów, które przez miliony lat cięła woda potoku Vikos i rzeki Voidomatis. Latem dno jest zwykle suche, bo woda płynie przez cały rok tylko w dolnym odcinku, gdzie ze źródeł wypływa zimny, przejrzysty Voidomatis. Na drodze do punktu Oxia mija się „kamienny las”: to nie skamieniałe drzewa, tylko kolumny z ułożonych jak naleśniki płyt skalnych.

Wąwóz leży w strefie ochrony ścisłej Parku Narodowego Vikos-Aoös, założonego w 1973 r. Rośnie tu ok. 870 gatunków roślin, z czego ponad 250 to rośliny lecznicze, aromatyczne albo trujące. Wiejscy zielarze, zwani „lekarzami z Vikos”, przez wieki zbierali tu zioła na swoje mikstury. Na półkach skalnych żyją kozice, w lasach Pindosu niedźwiedzie brunatne i wilki, nad rzekami wydry, a wyżej krąży orzeł przedni.

Na krawędzi przepaści w Monodendri stoi monaster Agia Paraskevi z ok. 1413–1414 r., z kaplicą uchodzącą za najstarszą zachowaną w Zagorii. Legenda mówi, że ufundował go miejscowy możnowładca w podzięce za uzdrowienie córki. Wąwóz najpiękniej wygląda rano i późnym popołudniem, gdy boczne światło wydobywa warstwy skał, a jesienią, gdy buki i klony na zboczach robią się złote i czerwone.