Acheron to jedna z pięciu rzek greckiego podziemia, „rzeka boleści”, przez którą Charon przewoził dusze zmarłych. W „Odysei” Kirke każe Odyseuszowi płynąć tam, gdzie do Acheronu wpadają Pyriflegeton i Kokytos, i tam wywołać cienie zmarłych. Prawdziwy Acheron płynie przez Tesprotię, ma 52 km i uchodzi do Morza Jońskiego w Ammoudii koło Pargi, a jego dopływem jest rzeczka o tej samej nazwie co mityczny Kokytos. Grecki podróżnik Pauzaniasz (II w. n.e.), autor „Wędrówki po Helladzie”, uważał, że Homer widział te rzeki na własne oczy i od nich nazwał rzeki Hadesu. Z antycznej tradycji czerpał potem Dante Alighieri (1265–1321), u którego Acheron jest granicą piekła: w III pieśni „Piekła” Charon przewozi przez niego dusze potępionych. „Boska komedia”, napisana po toskańsku zamiast po łacinie, stała się fundamentem literackiego języka włoskiego.

Za wsią Glyki rzeka wypływa z wąskiego wąwozu w wapiennych górach Souli. Woda, która wsiąka w krasowe skały wysoko w górach, wydostaje się tu licznymi źródłami u stóp urwisk, dlatego nawet w lipcu jest lodowata, przejrzysta i turkusowa. Zimą Acheron bywa rwący, latem można iść jego korytem w górę, brodząc po kolana, a miejscami po pas. Brzegi ocieniają stare platany, a całość jest chroniona jako obszar Natura 2000. Ścieżka od Glyki prowadzi do Skala Tzavelainas i Smoczej Jaskini, gdzie źródła biją spośród paproci, a dalej szlakiem Suliotów, przez łukowy most Dala i przewężenie zwane „Bramą Hadesu”, na płaskowyż Souli.

Góry nad rzeką to dawna kraina Suliotów, prawosławnych klanów wojowników, które przez lata opierały się Ali Paszy z Ioanniny (ok. 1741–1822). Po ich klęsce w 1803 r. doszło do tragedii pod Zalongo: 16 grudnia ok. 60 kobiet z Souli z dziećmi rzuciło się w przepaść, by nie wpaść w ręce wroga. Tradycja mówi, że skakały kolejno, tańcząc i śpiewając, choć historycy spierają się, czy taniec rzeczywiście był. Ich pomnik stoi na górze Zalongo koło Prewezy. Dziś w Glyki organizuje się rafting, spływy kajakowe i przejażdżki konne korytem rzeki.