Smyrna była głównym rywalem Chios w sporze o Homera. Już Pindar podawał oba miasta jako jego ojczyznę. Najsilniejszym argumentem Smyrny był przydomek Melesigenes, „zrodzony nad Meles”: starożytne żywoty Homera opowiadały, że matka urodziła go nad tą rzeczką płynącą przez Smyrnę i że dopiero później zaczęto nazywać go Homerem. Pauzaniasz pisał w II w. n.e., że przy źródłach Meles pokazywano grotę, w której Homer miał układać swoje pieśni. Która z dzisiejszych rzeczek İzmiru to dawna Meles, nie jest pewne [do sprawdzenia].

Najstarsza Smyrna, z czasów, które pamiętał Homer, leżała w dzisiejszej dzielnicy Bayraklı, na północnym brzegu zatoki. Miasto, które widać dziś w centrum İzmiru, założono na nowo w IV w. p.n.e., po zdobyczach Aleksandra Wielkiego, u stóp góry Pagos (Kadifekale). Jego agora, czyli rynek i centrum życia publicznego, została zniszczona przez trzęsienie ziemi w 178 r. n.e. Cesarz Marek Aureliusz kazał ją odbudować, więc to, co oglądamy, to w większości agora rzymska. Z tej epoki pochodzą Brama Faustyny, nazwana od żony cesarza, oraz wielka bazylika, północna hala rynku.

Największe wrażenie robią podziemia bazyliki: sklepione korytarze, którymi wciąż płynie woda ze źródeł, i ściany pokryte starożytnymi graffiti, rysunkami statków, gladiatorów i napisami. Wykopaliska trwają od 1933 r. Na terenie agory jest też dawny muzułmański cmentarz z czasów osmańskich, a w pobliżu dom, w którym urodził się Sabbataj Cwi, XVII-wieczny samozwańczy mesjasz. Od 2020 r. agora jest na wstępnej liście UNESCO jako część historycznego miasta portowego İzmir.