Gdy menady rozszarpały Orfeusza w Tracji, jego głowę i lirę wrzucono do rzeki Hebros (dzisiejsza Marica/Ewros). Według mitu głowa spłynęła do morza i, wciąż śpiewając, dopłynęła aż do Lesbos. Miejscowy historyk Myrsilos z Metymny, piszący w III w. p.n.e., umieszcza to miejsce na wybrzeżu należącym do Antissy, w zachodniej części wyspy: stał tam grób, przy którym słowiki miały śpiewać piękniej niż gdziekolwiek indziej. Ta opowieść tłumaczyła, dlaczego właśnie Lesbos dała Grecji tylu poetów i muzyków. Z samej Antissy pochodził Terpander, któremu przypisywano wynalezienie siedmiostrunowej liry, a kilkanaście kilometrów dalej, w Eresos, według tradycji urodziła się Safona.

Lesbos zna też „Iliada”. Agamemnon, przepraszając Achillesa, obiecuje mu między innymi siedem pięknych kobiet z Lesbos, które sam Achilles wziął do niewoli, zdobywając wyspę. Dla Greków spod Troi Lesbos była więc bogatym sąsiadem Troi, łupem z pierwszych lat wojny.

Antyczna Antissa leżała na niskim cyplu nad morzem, ze swoim portem; badała ją w latach 30. XX w. brytyjska archeolożka Winifred Lamb. Dziś Antissa to także wieś w głębi lądu, a w okolicy pokazuje się grotę nazywaną wyrocznią Orfeusza. To wątek, który łączy się z główną wyprawą: grobem Orfeusza w Leibethrze pod Olimpem i Tatulem w Rodopach.