Delos ma zaledwie 3,43 km², ale przez tysiąc lat była jednym z najświętszych miejsc Grecji. Według mitu tylko ta wędrująca, skalista wysepka zgodziła się przyjąć Leto, ściganą przez zazdrosną Herę, i tu, pod palmą, Leto urodziła Apollina i Artemidę. Na wyspę ciągnęły pielgrzymki Jonów, a od VI w. p.n.e. Ateny rządziły nią jak swoim sanktuarium. Robiły to dosłownie: kilka razy „oczyszczały” wyspę, najpierw za tyrana Pizystrata, potem w 426 p.n.e. na polecenie wyroczni delfickiej, gdy wykopano wszystkie groby i wywieziono je na sąsiednią Renię, a odtąd nikomu nie wolno było się tu urodzić ani umrzeć.

Dla wątku homeryckiego Delos jest ważna z powodu Hymnu do Apollina, przypisywanego w starożytności Homerowi. Śpiewak zwraca się w nim do dziewcząt z delijskiego chóru i prosi, by na pytanie, kto jest najsłodszym ze śpiewaków odwiedzających wyspę, odpowiadały: „ślepy mąż, mieszka na kamienistej Chios”. To jedno z najstarszych źródeł obrazu niewidomego Homera z Chios. Hymn opisuje też święto Jonów na Delos, z zawodami, tańcem i śpiewem.

Na wyspie nie ma dziś mieszkańców, jest za to jedno z najrozleglejszych stanowisk archeologicznych Morza Śródziemnego, od 1990 r. na liście UNESCO. Najbardziej znany jest Taras Lwów: Naksyjczycy ustawili przed 600 p.n.e. przy Świętej Drodze 9–12 marmurowych lwów, z których zostało siedem. Jeden wywieziono do Wenecji, gdzie stoi przed Arsenałem. W dzielnicy domów hellenistycznych zachowały się mozaiki podłogowe, a z góry Kyntos (ok. 110 m [do sprawdzenia]) widać cały archipelag dookoła, „krąg” wysp, od którego wzięła się nazwa Cyklady.