Pergamon był jednym z wielkich miast hellenistycznego świata, choć przez większość historii dość skromnym. Wszystko zmienił Filetajros, oficer, któremu jeden z następców Aleksandra powierzył tu skarbiec. W 281 p.n.e. zaczął rządzić na własny rachunek i założył dynastię Attalidów. Za Eumenesa II (197–159 p.n.e.) miasto przebudowano z rozmachem na tarasach stromego wzgórza. Gdy Attalos III zmarł w 133 p.n.e. bez dziedzica, zapisał w testamencie całe królestwo Rzymowi, który zrobił z niego prowincję Azja.

Attalidzi wywodzili się mitycznie od Telefosa, syna Heraklesa i króla Myzji, w której leżał Pergamon. Telefos walczył z Achajami, gdy ci po raz pierwszy płynęli pod Troję i przez pomyłkę wylądowali na jego ziemi; jego syna Eurypylosa, sprzymierzeńca Troi, zabija w „Odysei” Neoptolemos. Historię Telefosa opowiadał mniejszy fryz Ołtarza Pergamońskiego, a większy (113 m długości) pokazywał walkę bogów z gigantami. Ołtarz rozkopał w latach 1878–1886 Carl Humann i wywiózł do Berlina, gdzie stoi w Muzeum Pergamońskim. Na wzgórzu został po nim tylko kamienny cokół w cieniu sosen.

Biblioteka Pergamonu miała co najmniej 200 000 zwojów i ustępowała tylko Aleksandrii. Od nazwy miasta pochodzi słowo „pergamin”, ale opowieść, że wymyślono go tu, bo Egipt wstrzymał dostawy papirusu, to legenda: skór do pisania używano w Anatolii już wcześniej. Na zboczu akropolu wykuto teatr na ok. 10 000 widzów w 78 rzędach, o wysokości 36 m, najbardziej stromy w starożytności. Ok. 3 km na południe leży Asklepiejon, sanktuarium boga lekarzy. Tu uczył się i leczył Galen, urodzony w Pergamonie, najsłynniejszy lekarz Rzymu. Chorzy spali w sanktuarium, czekając na sen z poradą od boga: to ta sama praktyka co w Epidauros na głównej wyprawie. Od 2014 r. Pergamon jest na liście UNESCO.