Zanim powstała Troja z „Iliady”, po drugiej stronie morza, na wschodnim brzegu Lemnos, stało już miasto. Poliochni uważa się za jedną z najstarszych osad miejskich w Europie: jej początki są starsze niż pierwsza warstwa Troi na wzgórzu Hisarlik. W ciągu kilkuset lat wczesnej epoki brązu osada rosła, otaczała się murami i budowała coraz gęstsze kwartały domów z kamienia przy wąskich uliczkach. Najpewniej żyła z handlu na szlaku między Egejskim a Dardanelami, a jej główną konkurentką była Troja. Rywalizacja z Troją miała przyczynić się do upadku Poliochni ok. 2000 p.n.e.

Archeolodzy z Włoskiej Szkoły Archeologicznej w Atenach kopią tu od 1930 r. (najpierw pod kierunkiem Alessandra Della Sety, od 1951 r. Luigiego Bernabò Brei). Fazy osady nazwali kolorami, zamiast numerów: czarną, niebieską, zieloną, czerwoną, żółtą, brązową i mykeńską. W fazie niebieskiej miasto dostało mur obronny. Faza żółta, równoczesna z późną Troją II, była okresem największego bogactwa: znaleziono z niej dużo złotej biżuterii, podobnej do tej, którą Schliemann wziął w Troi za „skarb Priama”. Wśród budowli jest sala z kamiennymi ławami, interpretowana jako miejsce zgromadzeń mieszkańców [do sprawdzenia].

To miejsce, w którym dobrze widać, jak stara jest cywilizacja Egejskiego. Gdy Homer śpiewał o Troi, czasy świetności Poliochni minęły ponad tysiąc lat wcześniej.