Zachodnia Lesbos wygląda dziś jak księżyc: nagie, rdzawe wzgórza, kamienie, trochę dębów i krzewów. Od 17 do 20 mln lat temu rósł tu jednak gęsty las, w klimacie bliższym podzwrotnikowemu niż dzisiejszemu śródziemnomorskiemu. Pobliskie wulkany wybuchały raz po raz i zasypywały go grubymi warstwami popiołu i materiału piroklastycznego. Woda z rozpuszczoną krzemionką przesączała się przez pnie i zastępowała drewno minerałem, komórka po komórce. Tak powstał jeden z najpełniejszych zapisów leśnego ekosystemu z wczesnego miocenu na świecie.

Skamieniałe pnie leżą w wielu miejscach zachodniej wyspy, ale najgęściej w trójkącie między Eresos, Antissą i Sigri. Ten obszar chroniony jest jako pomnik przyrody i zarządza nim Muzeum Historii Naturalnej Skamieniałego Lasu w Sigri. Niektóre pnie nadal stoją pionowo, z korzeniami w dawnej glebie. Wśród znalezisk jest drzewo o długości 19,5 m, zachowane z korzeniami, gałęziami i liśćmi, oraz ok. 150 skamieniałych kłód. W pniach widać słoje i strukturę drewna, w kolorach od ochry po czerwień i zieleń.

Las jest głównym geostanowiskiem Geoparku Lesbos, a w 2022 r. Międzynarodowa Unia Nauk Geologicznych (IUGS) wpisała go na listę 100 stanowisk dziedzictwa geologicznego świata. To dobra przeciwwaga dla dni ze starożytnością: miejsce, gdzie skala czasu jest o kilka zer dłuższa niż w Troi.