Na południowym cyplu Gran Canarii, między hotelami Playa del Inglés a latarnią Maspalomas, leży ok. 404 ha złotego piasku ułożonego w łagodne, ruchome wydmy. To jedyny taki system wydm na wyspie; w internetowych zestawieniach nazywa się go miniaturą afrykańskiej pustyni, której wybrzeże leży ok. 200 km dalej. Rezerwatem przyrody jest od 1987 r.

Piasek nie przywiało jednak z Afryki. Według najczęściej przyjmowanego wyjaśnienia pochodzi z szelfu morskiego, który w czasie ostatniego zlodowacenia, gdy poziom morza był niższy, leżał na sucho. Wiatr wywiał go wtedy na brzeg, a pasaty do dziś przesuwają wydmy i zmieniają ich kształt. Stąd ograniczenia: rozdeptywanie grzbietów, budowanie z kamieni osłon od wiatru i zbaczanie ze szlaków przyspiesza erozję, więc chodzi się wyznaczonymi ścieżkami.

Na zachodnim skraju wydm leży Charca de Maspalomas, laguna przy ujściu okresowego potoku, z gajem palmowym. Zatrzymują się tu ptaki wędrowne, czasem nawet flamingi, a w palmach żyje endemiczna jaszczurka olbrzymia z Gran Canarii (Gallotia stehlini), dorastająca do kilkudziesięciu centymetrów. Za laguną stoi Faro de Maspalomas, latarnia z 1890 r., jeden z symboli wyspy. Klimat jest tu ciepły i bardzo suchy: średnio ok. 23,5 °C w roku i mniej niż 100 mm deszczu, więc wydmy są atrakcją przez całą zimę.