La Gomera to okrągła wyspa o średnicy kilkudziesięciu kilometrów, poprzecinana od środka ku morzu głębokimi wąwozami (barrancos). Na ich stromych zboczach pokolenia mieszkańców ułożyły z kamienia tysiące tarasów pod uprawy; to one, oglądane z drogi zjeżdżającej do Valle Gran Rey, w internetowych zestawieniach porównuje się z tarasami ryżowymi Azji. Valle Gran Rey, „Dolina Wielkiego Króla”, wzięła nazwę od Hupalupy, przywódcy rdzennych Gomerów z czasów buntu w 1488 r. Dawniej żyła z rybołówstwa i uprawy bananów, od lat 70. XX w. z turystyki; dziś ok. jedna trzecia z ok. 4700 mieszkańców gminy to cudzoziemcy, a najwięcej turystów przyjeżdża z Niemiec.

Środek wyspy zajmuje Park Narodowy Garajonay, utworzony 25 marca 1981 r. i od 1986 r. wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. To najlepiej zachowany las wawrzynowy w Starym Świecie, relikt lasów, które w trzeciorzędzie porastały znaczną część Europy. Wilgoć dają mu chmury niesione przez pasaty, które ocierają się o zbocza; drzewiaste wrzośce dorastają tu prawie do 20 m, a z ok. 120 endemicznych roślin kwitnących część rośnie tylko tutaj. W sierpniu 2012 r. pożar spalił ponad 4000 ha wyspy, w tym ok. 750 ha parku. Najwyższy punkt wyspy, Alto de Garajonay, ma 1487 m.

La Gomera ma też własny „język”: silbo gomero, gwizdaną odmianę hiszpańskiego, odziedziczoną po Guanczach. Gwizd zastępuje dźwięki mowy kilkoma tonami i niesie się nad wąwozami na odległość do 5 km, więc pasterze mogli rozmawiać z jednego zbocza na drugie. W połowie XX w., gdy pojawiły się telefony, a młodzi emigrowali, prawie zanikł. Od 1999 r. jest obowiązkowym przedmiotem w szkołach na wyspie, a 30 września 2009 r. UNESCO wpisało go na listę niematerialnego dziedzictwa ludzkości. W porcie San Sebastián de La Gomera Krzysztof Kolumb uzupełniał zapasy przed pierwszym rejsem przez Atlantyk w 1492 r.