Jeden z 47 wielkich lodowców spływających z Południowego Lądolodu Patagońskiego, ok. 30 km długości i 250 km² powierzchni. Kończy się w Brazo Rico, odnodze jeziora Argentino, czołem szerokim na ok. 5 km i wysokim średnio na ok. 74 m nad wodą. Z niego co kilka minut odrywają się bloki lodu i z hukiem spadają do jeziora. W przeciwieństwie do większości lodowców świata Perito Moreno od dziesięcioleci nie traci wyraźnie masy, choć i on ostatnio zaczął się cofać.

Lodowiec co pewien czas dochodzi do półwyspu Magallanes i odcina Brazo Rico od reszty jeziora. Woda za lodową tamą podnosi się nawet o 30 m, wypłukuje w lodzie tunel, a w końcu sklepienie wali się do jeziora. Takie pęknięcia zdarzały się m.in. w 1917, 1988, 2004, 2006, 2008, 2012, 2016, 2018 i 2019 r.; ściągają widzów z całego świata, ale nie da się ich przewidzieć co do dnia.

Nazwę lodowcowi nadał w 1899 r. porucznik Iglesias na cześć Francisca Moreno, zwanego „Perito” (biegły), który jako ekspert bronił argentyńskich racji w sporze o granicę w Andach. Wcześniej lodowiec nosił nazwy Francisco Gormaz i Bismarck. Leży w parku narodowym Los Glaciares, największym w Argentynie, założonym w 1937 r. i wpisanym na listę światowego dziedzictwa UNESCO w 1981 r.