Najsłynniejszy park chilijskiej Patagonii, 181 414 ha gór, jezior, lodowców i stepu. Jego znakiem są Torres, trzy granitowe wieże wznoszące się na ok. 2500 m, i Cuernos del Paine (Rogi Paine), góry, w których jasny granit przechodzi u szczytu w ciemne, zerodowane skały osadowe, jakby ktoś nałożył im czapki. Granit wdarł się w miocenie w kredowe skały osadowe i zastygł pod nimi; lodowce i erozja zdarły później miękkie warstwy, odsłaniając twarde rdzenie. „Paine” w języku Tehuelczów (Aonikenk) znaczy „niebieski”, od koloru jezior.

Park założono 13 maja 1959 r. jako Parque Nacional de Turismo Lago Grey, a obecną nazwę dostał w 1970 r.; od 1978 r. jest rezerwatem biosfery UNESCO. Na stepie u stóp gór pasą się stada gwanako, jednego z najczęstszych tu ssaków, a za nimi poluje puma; nad jeziorami krążą kondory. Park zapłacił wysoką cenę za popularność: w 2005 r. pożar wywołany przez turystę strawił 155 km², a w latach 2011–2012 kolejny ok. 176 km², w tym ok. 36 km² rodzimego lasu.

Większość gości przychodzi pieszo, na szlak W (3–5 dni) albo pełną pętlę O. Motocyklista zobaczy jednak park dobrze także z dróg szutrowych, które obiegają masyw od wschodu i południa, z punktami widokowymi nad jeziorami Pehoé, Nordenskjöld i Laguna Azul.