„Fin del mundo”, koniec świata, to cel wielu wypraw motocyklowych przez obie Ameryki. Argentyńska Ruta Nacional 3 biegnie 3079 km od Buenos Aires wzdłuż Atlantyku przez całą Patagonię i kończy się przy moście na rzece Lapataia, w parku narodowym Tierra del Fuego, 11 km od Ushuaia. Tu jest też umowny południowy koniec Drogi Panamerykańskiej. Po drodze trzeba przejechać przez Chile i przeprawić się promem przez Cieśninę Magellana (ok. 20 min), bo Ziemia Ognista nie ma połączenia lądowego z resztą Argentyny.

Ushuaia, stolica prowincji, leży nad Kanałem Beagle'a, u stóp gór Martial z lodowcem; ma ok. 89,6 tys. mieszkańców i uważa się za najdalej na południe wysunięte miasto świata. Nazwa pochodzi z języka Jagan i znaczy „głęboka zatoka”. Pierwsi byli tu brytyjscy misjonarze; formalnie miasto założył Augusto Lasserre 12 października 1884 r. W latach 1902–1947 działało tu więzienie dla najgroźniejszych recydywistów, a czasem więźniów politycznych: surowy klimat i odosobnienie strzegły go lepiej niż mury. Więźniowie wycinali lasy i budowali miasto, a drewno woziła kolejka, „tren de los presos”. Jej ostatnie 8 km jeździ dziś jako turystyczny Tren del Fin del Mundo, najbardziej wysunięta na południe kolej świata. W dawnym więzieniu jest muzeum.

Park narodowy Tierra del Fuego (630 km², od 1960 r.) chroni subantarktyczny las bukanów (lenga, coihue), torfowiska, jeziora Roca i Fagnano oraz wybrzeże kanału. Żyją tu gwanako, lis andyjski, kondory i kaczki strumieniowe, ale też gatunki zawleczone przez człowieka, z bobrem kanadyjskim na czele, który tamami zalewa doliny.