Grecja Środkowa to kraina między Peloponezem a Tesalią: od Przesmyku Korynckiego po dolinę Sperchiosu i Lamię. Grecy nazywają ją Stereá Elláda, „stały ląd”, w odróżnieniu od Peloponezu po drugiej stronie Zatoki Korynckiej, albo po staremu Rumeli, od tureckiego Rum-ili, „kraju Rzymian”, czyli Bizantyjczyków. Historyczna Rumelia obejmuje też Attykę i Etolię-Akarnanię. Opis skupia się na regionie administracyjnym ze stolicą w Lamii, a z Attyki tylko na Eleusis, przez które przejeżdża trasa. To kraina wapiennych gór (Giona, Wardusia, Parnas) i płaskich kotlin między nimi. Największa z nich, w Beocji, była dnem jeziora Kopais; jego osuszanie zaczęli Francuzi w 1865 r., a skończyła brytyjska spółka w 1931 r., odzyskując ok. 241 km² pól.

Tu leżały Teby, Orchomenos i Delfy, które Grecy uważali za środek świata, a w 480 r. p.n.e. pod Termopilami Leonidas próbował zatrzymać Persów. Od ok. 1350 r. przychodzili tu z Albanii Arwanici; w południowej Beocji założyli ponad 60 wsi, a ich język, arwanicki, jest dziś bliski wymarcia. Na zboczu Helikonu koło Distomo w X w. osiadł pustelnik Łukasz ze Steiri (zm. 953). Klasztor Hosios Lukas, z kościołem z ok. 1011 r. i najlepiej zachowanym zespołem mozaik z czasów renesansu macedońskiego, jest od 1990 r. na liście UNESCO.

W czasie powstania 1821 r. Rumelia i Peloponez tworzyły trzon walczącej Grecji. Atanasios Diakos z 48 ludźmi bronił mostu Alamana, a 24 kwietnia 1821 r. Turcy wbili go na pal w Lamii. W listopadzie 1826 r. Jeorjos Karaiskakis zamknął i rozbił oddział turecki w Arachowej. Wolna Grecja z 1832 r. kończyła się na linii Arta–Wolos, na północ od Lamii: Tesalia leżała za granicą aż do 1881 r., a Olimp i Macedonia do 1912 r. W czasie wojny Grecja Środkowa była krainą partyzantów: 25 listopada 1942 r. partyzanci ELAS i EDES razem z brytyjskim oddziałem SOE wysadzili wiadukt na Gorgopotamos, na kolei Ateny–Saloniki; to była jedna z pierwszych wielkich akcji sabotażowych w okupowanej Europie.

Z czego żyje region? Między innymi z oliwek, turystyki i boksytu. Od końca lat 30. XX w. wydobywa się go w masywie Parnasu i Giony, a w 1960 r. założono spółkę Aluminium of Greece, której zakład nad Zatoką Koryncką, w Agios Nikolaos koło Distomo, przerabia go na tlenek glinu i aluminium. Parnas, park narodowy od 1938 r., zimą zamienia się w ośrodek narciarski; pierwsze wyciągi w Fterolakce otwarto w 1976 r. Ludności ubywa: w latach 2011–2021 region stracił 7,7% mieszkańców.