Oltenia, po polsku Mała Wołoszczyzna, to zachodnia część Wołoszczyzny między Dunajem, Karpatami Południowymi a rzeką Alt (Olt). Banat leży dalej na zachód, między Dunajem, Cisą, Maruszą (Mureș) a Karpatami. Granica na trasie: od mostu w Calafat aż do Drobety-Turnu Severin jedzie się przez Oltenię, płaską i gorącą nizinę nad Dunajem, a Orszowa (Orșova), Eșelnița i Dubova nad Kazanami należą już historycznie do Banatu, choć leżą w okręgu Mehedinți. Banat kończy się na przełęczy Poarta de Fier a Transilvaniei (ok. 700 m) za Caransebeș. Dunaj jest tu granicą, najpierw z Bułgarią, potem z Serbią, a w Żelaznej Bramie przecina Karpaty.

Na tej ziemi Rzym zdobywał Dację: w drugiej wojnie dackiej (105–106) Trajan przeprawił się przez Dunaj mostem pod Drobetą. W średniowieczu Oltenią rządzili w imieniu władców Wołoszczyzny banowie z Krajowej. W 1718 r., po pokoju w Pożarowcu (Passarowitz), Habsburgowie zabrali Turkom Banat, który dwa lata wcześniej zdobył książę Eugeniusz Sabaudzki, oraz Oltenię. Austriacy nazwali ją „Kleine Walachei”, ale w 1739 r. musieli ją oddać, a Banat zachowali aż do 1918 r. W styczniu 1821 r. Tudor Vladimirescu, urodzony w Vladimiri w okręgu Gorj, zebrał w Padeș oddziały pandurów i wezwał chłopów do powstania. 21 marca wkroczył do Bukaresztu, a w czerwcu zabili go dawni sojusznicy z greckiej Heterii. Dzień jego wjazdu do stolicy obchodzi się dziś jako Dzień Oltenii. Z Hobițy w Gorju pochodził też rzeźbiarz Constantin Brâncuși (ur. 1876).

Banat to najbardziej mieszana kraina Rumunii. Po 1718 r. Habsburgowie zasiedlali opustoszałe pogranicze: osadnicy z Bawarii, Szwabii, Alzacji i Austrii, z których wielu spłynęło Dunajem z Ulm na barkach, dali początek Szwabom Banackim. Na zachodzie mieszkali Serbowie, na wschodzie Rumuni, w górach nad Kazanami osiedlili się Czesi. Południe Banatu było aż do 1871 r. Pograniczem Wojskowym, którego chłopi-żołnierze zbudowali większość Băile Herculane. 12 listopada 1884 r. Timișoara jako pierwsze miasto w kontynentalnej Europie zapaliła elektryczne latarnie uliczne. W latach 1919–1920 Banat podzielono: 2/3 dostała Rumunia, 1/3 Królestwo Serbów, Chorwatów i Słoweńców, skrawek Węgry. Ponad tysiąc Szwabów wywieziono w 1951 r. na step Bărăgan, a po 1989 r. prawie wszyscy wyjechali do Niemiec. Ich świat opisała noblistka z 2009 r. Herta Müller.

Băile Herculane to rzymskie Ad Aquas Herculis, najstarsza inskrypcja pochodzi ze 153 r. Od 1736 r. Habsburgowie odbudowali kąpielisko, a w latach 80. XIX w. powstały łaźnie Neptuna. Franciszek Józef nazwał je najpiękniejszym uzdrowiskiem kontynentu, a cesarzowa Elżbieta, Sissi, przyjeżdżała tu kilka razy. 28 kwietnia 1887 r. spotkała się tu z królową Rumunii Elżbietą, poetką piszącą jako Carmen Sylva. Dziś habsburskie łaźnie niszczeją obok betonowych hoteli z czasów komunizmu.