Typ	plaza, wybrzeze, przyroda
Czas	dzień na plaży
Wstęp	plaża bez opłat; kolejka płatna, w 2024 r. ok. 1,30–2 € za przejazd [cena do sprawdzenia]
Wyspa	Ilha de Tavira, ok. 11 km piasku; cztery plaże: Tavira, Terra Estreita, Barril i Homem Nu
Dojazd	z Pedras d'El Rei kładką przez lagunę, potem ok. 1–1,5 km pieszo albo kolejką wąskotorową
Kolejka	rozstaw toru 60 cm, zbudowana dla dawnej osady rybaków tuńczyka; kursuje w sezonie
Tuńczyk	Armação do Barril (Três Irmãos), od ok. 1841–1842 do 1966 r.
Kotwice	ok. 250 kotwic dawnych sieci tuńczykowych ustawionych rzędem w wydmach
Woda w lipcu	ok. 21–22 °C średnio, przy levante ponad 24 °C (stan na 2026-10, źródła: temperaturadomar.pt, IPMA za Postal do Algarve)

Na miejscu

• Cmentarz kotwic przy wyjściu z kolejki na plażę.
• Kąpiel na Barril; dla ciszy kawałek spacerem na wschód wzdłuż brzegu.
• Obiad po powrocie w Santa Luzii, rybackiej wsi znanej z ośmiornic (arroz de polvo).

O miejscu

Ilha de Tavira to ok. 11 km piasku między laguną Ria Formosa a oceanem, naprzeciw Taviry i Santa Luzii. Z czterech plaż wyspy Barril jest najspokojniejsza: daleko od miasta, bez dojazdu drogą, z szeroką plażą i ciepłą, łagodną wodą. Żeby tu dotrzeć, trzeba przejść z osiedla Pedras d'El Rei kładką przez lagunę, a potem iść ok. 1–1,5 km ścieżką przez słone łąki i wydmy albo wsiąść do małej kolejki wąskotorowej, która w sezonie kursuje co kilkadziesiąt minut. Sama przejażdżka nad kanałami laguny, gdzie przy odpływie widać kraby i brodzące ptaki, jest częścią wycieczki.

Kolejka i zabudowania przy plaży to pamiątka po armação, osadzie rybaków tuńczyka. Od ok. 1841–1842 r. spółka Três Irmãos co roku od kwietnia do października rozstawiała u brzegu labirynt sieci przytwierdzonych do dna setkami ciężkich kotwic. Tuńczyk błękitnopłetwy wiosną płynął wzdłuż wybrzeża na tarło do Morza Śródziemnego (to był „atum de direito”), a latem wracał na Atlantyk („atum de revés”). Na sezon zamieszkiwało tu ok. 80 rybaków z rodzinami, w niskich białych domkach, a kolejką wożono ryby i sprzęt. Ławice przerzedziły się i w 1966 r. połowy ustały.

Rybacy zostawili na wydmach ok. 250 kotwic, ustawionych w długie rzędy jak nagrobki. Ten „cmentarz kotwic” (cemitério das âncoras) stał się znakiem rozpoznawczym Barril; żelazo powoli rdzewieje i zarasta wydmową trawą. Domki rybaków odnowiono, dziś mieszczą się w nich kawiarnie, restauracja i sklepiki, a tablice szlaku „Rota do Atum” opowiadają, jak działała pułapka na tuńczyka. Zachodni odcinek plaży jest jedną z niewielu w Portugalii plaż naturystów, a na wschód od Barril ciągną się puste kilometry piasku aż do plaży Terra Estreita.

37.08250, -7.66889 (wikidata:Q10352953)