Epickie drogi motocyklowe
Drogi, które warto przejechać dla samej jazdy: przełęcze, półki skalne, nadmorskie serpentyny. Każda ma opis, mapę i – gdy jest gotowy – ślad GPX do nawigacji.
Francja (3) Hiszpania (2) Włochy (6)
Francja
Epicka droga motocyklowa · Francja
Drogę przez Aubisque zawdzięcza się cesarzowej Eugenii, żonie Napoleona III. Chciała połączyć modne uzdrowisko Eaux-Bonnes, w którym w 1861 r. bawiła z dworem, z dolinami wokół Argelès i ich kurortami, które sama promowała podróżami. Tak powstała „droga uzdrowiskowa nr 3” (route thermale), ukończona w 1864 r.; pracowało przy niej do 500 robotników. Najśmielszy jest odcinek z Aubisque na Soulor. Inżynierowie wytyczający go w 1860 r. nie chcieli zjeżdżać do szałasów Litor (1131 m) i potem znów wspinać się 300 m, więc poprowadzili drogę o równym spadku w poprzek wapiennej ściany, ok. 200 m nad pastwiskami, przebijając dwa krótkie tunele Bazen. Jeszcze w latach 30. XX w. była to raczej dróżka niż szosa. Nazwy też mają gaskoński rodowód: aubisque to kostrzewa, trawa porastająca przełęcz, a soulor to zbocze wystawione na pełne słońce.
Opis drogi i mapa → · ślad GPX
Epicka droga motocyklowa · Hiszpania, Francja
Droga zaczyna się w Val d'Aran, okcytańskojęzycznej dolinie Katalonii, z której Garonna płynie do Francji. Z Vielhy N-230 schodzi doliną do Bossòst, a stamtąd N-141 wspina się w lesie na Eth Portilhon, po francusku Col du Portillon (1293 m). Nazwa znaczy „mała przełęcz”, bo port to w Pirenejach zwykłe słowo na przełęcz. Po francuskiej stronie D618A zjeżdża doliną Burbe do Bagnères-de-Luchon, „królowej Pirenejów”. Kurort zawdzięcza swój rozkwit Antoine'owi Mégretowi d'Étigny, intendentowi Gaskonii. Od 1759 r. budował on przejezdne drogi, siłą zmuszając mieszkańców do pańszczyzny drogowej, aż musiał ściągnąć dragonów, a w 1761 r. zreorganizował łaźnie. Jego imię nosi główna aleja miasta, Allées d'Étigny, a pomnik z 1889 r. stoi przed termami.
Opis drogi i mapa → · ślad GPX
Epicka droga motocyklowa · Francja, Hiszpania
Nazwa przełęczy to pleonazm: gaskońskie pourtalet jest zdrobnieniem od pòrt , czyli właśnie „przełęcz”, więc „Col du Pourtalet” znaczy dosłownie „przełęcz przełęczyczki”. Hiszpanie mówią po prostu El Portalet. Droga zaczyna się w Laruns, w dnie lodowcowej doliny Ossau, i przez ok. 30 km pnie się z 536 na 1794 m. Najpierw wciska się w wąwóz Hourat, mija osadę Eaux-Chaudes i Gabas, ostatnią osadę przed granicą. Dalej prowadzi obok jeziora Fabrèges (1241 m), zbiornika za zaporą z lat 40. XX w. Stąd kolejka gondolowa wywozi do wąskotorowego pociągu do jeziora Artouste. Tor o szerokości 50 cm położono w 1920 r. dla budowniczych tamy, a od 1932 r. wozi turystów 10 km po zboczu, na wysokości prawie 2000 m. Ostatni odcinek wspina się przez kocioł Anéou, nad którym przez cały czas wisi dwuwierzchołkowy Pic du Midi d'Ossau (2884 m), pozostałość dawnego wulkanu.
Opis drogi i mapa → · ślad GPX
Hiszpania
Epicka droga motocyklowa · Hiszpania, Francja
Droga zaczyna się w Val d'Aran, okcytańskojęzycznej dolinie Katalonii, z której Garonna płynie do Francji. Z Vielhy N-230 schodzi doliną do Bossòst, a stamtąd N-141 wspina się w lesie na Eth Portilhon, po francusku Col du Portillon (1293 m). Nazwa znaczy „mała przełęcz”, bo port to w Pirenejach zwykłe słowo na przełęcz. Po francuskiej stronie D618A zjeżdża doliną Burbe do Bagnères-de-Luchon, „królowej Pirenejów”. Kurort zawdzięcza swój rozkwit Antoine'owi Mégretowi d'Étigny, intendentowi Gaskonii. Od 1759 r. budował on przejezdne drogi, siłą zmuszając mieszkańców do pańszczyzny drogowej, aż musiał ściągnąć dragonów, a w 1761 r. zreorganizował łaźnie. Jego imię nosi główna aleja miasta, Allées d'Étigny, a pomnik z 1889 r. stoi przed termami.
Opis drogi i mapa → · ślad GPX
Epicka droga motocyklowa · Francja, Hiszpania
Nazwa przełęczy to pleonazm: gaskońskie pourtalet jest zdrobnieniem od pòrt , czyli właśnie „przełęcz”, więc „Col du Pourtalet” znaczy dosłownie „przełęcz przełęczyczki”. Hiszpanie mówią po prostu El Portalet. Droga zaczyna się w Laruns, w dnie lodowcowej doliny Ossau, i przez ok. 30 km pnie się z 536 na 1794 m. Najpierw wciska się w wąwóz Hourat, mija osadę Eaux-Chaudes i Gabas, ostatnią osadę przed granicą. Dalej prowadzi obok jeziora Fabrèges (1241 m), zbiornika za zaporą z lat 40. XX w. Stąd kolejka gondolowa wywozi do wąskotorowego pociągu do jeziora Artouste. Tor o szerokości 50 cm położono w 1920 r. dla budowniczych tamy, a od 1932 r. wozi turystów 10 km po zboczu, na wysokości prawie 2000 m. Ostatni odcinek wspina się przez kocioł Anéou, nad którym przez cały czas wisi dwuwierzchołkowy Pic du Midi d'Ossau (2884 m), pozostałość dawnego wulkanu.
Opis drogi i mapa → · ślad GPX
Włochy
Epicka droga motocyklowa · Włochy
Arcu Correboi (po włosku Passo di Correboi, 1246 m) to najwyższa przełęcz drogowa Sardynii. Leży w masywie Gennargentu, na granicy Barbagii i Ogliastry i na wododziale między dorzeczem Tirso, płynącej na zachód, a Flumendosy, płynącej na wschód. Nazwa w sardyńskim znaczy „róg wołu”. Przez wieki przechodziły tu stada w czasie sezonowych wędrówek pasterzy i o tym śpiewa piosenka „Correboi” Giuseppe Masii z 1993 r. Przez przełęcz prowadziła droga krajowa SS389 z Nuoro do Lanusei. 7 marca 1997 r. jej środkowy odcinek zdegradowano, a ruch przejęła nowa, prosta SS389var, która pokonuje grzbiet tunelem. Stara droga przeszła pod prowincję: od Fonni to SP69 przez Passo Caravai (1118 m), a za przełęczą tzw. SP ex SS389. Dziś jeżdżą nią prawie tylko pasterze, rowerzyści i motocykliści. Na szczycie stoi niewielka figura Madonny, a nieopodal są ślady dawnej kopalni Correboi.
Opis drogi i mapa → · ślad GPX
Epicka droga motocyklowa · Włochy
Strada panoramica della Costa del Sud to ok. 28 km drogi prowincjonalnej SP71 wzdłuż najbardziej wysuniętego na południe wybrzeża Sardynii, od Chii w gminie Domus de Maria do małego portu w gminie Teulada. Włoski miesięcznik motoryzacyjny Quattroruote umieścił ją na czwartym miejscu wśród najpiękniejszych dróg kraju i producenci samochodów chętnie kręcą tu reklamy. Droga raz wspina się na zbocza i biegnie wysoko nad morzem, raz schodzi w głąb lądu za pagórkami porośniętymi makią, jałowcem i niskimi dębami, a co kilka kilometrów odsłania zatoczkę z białym piaskiem i wodą w odcieniach zieleni i turkusu: Su Giudeu, Cala Cipolla, Piscinnì, Tuerredda, Capo Malfatano.
Opis drogi i mapa → · ślad GPX
Epicka droga motocyklowa · Włochy
Orientale Sarda, droga krajowa SS125, to najstarsze połączenie wzdłuż wschodniego wybrzeża Sardynii, z Cagliari aż pod Palau. Jako droga państwowa istnieje od 1928 r., ale prowadzi śladem starszego traktu z drugiej połowy XIX w.; jeszcze w 1877 r. kończono odcinek między Orosei a Tortolì. Między Dorgali a Baunei droga odchodzi od morza i ponad 50 km wspina się przez Supramonte bez jednej wioski. Po drodze przechodzi przez kilka siodeł, które w sardyńskim nazywa się genna albo ghenna (brama, przejście), a najwyżej leży Genna Silana, ok. 1017 m, przy 183. kilometrze. Na przełęczy stoi dawny dom dróżnika (cantoniera ) i hotel; to jedyne zabudowania na długim odcinku. Od lat 90. ruch dalekobieżny na południe od Tortolì przejęła nowa, szybsza SS125var, ale górska część z Dorgali do Baunei została w starym przebiegu. Włoska encyklopedia wprost zauważa, że droga jest ulubiona przez motocyklistów za niezliczone zakręty i krajobraz.
Opis drogi i mapa → · ślad GPX
Epicka droga motocyklowa · Włochy
Pętla zaczyna się nad morzem w Arbatax, porcie Tortolì znanym z czerwonych porfirowych skał nad wodą, i prowadzi na południe starą drogą SS125. Szybka SS125var przejęła ruch dalekobieżny, więc dawna trasa, w części zdegradowana do drogi lokalnej, jest spokojna. Za siodłem Genna Cresia, gdzie zaczyna się dolina rzeki Quirra, droga SP11 „di Genna Cresia” wspina się serpentynami przez winnice i gaje oliwne do Jerzu, a dalej do Ulassai. Nad obiema wsiami wznoszą się tacchi (dosłownie „obcasy”), pionowościenne stoliwa z jasnego dolomitu. Na zboczu pod Jerzu widać przekrój ok. 400 mln lat historii ziemi: u dołu paleozoiczne łupki i kwarcyty, na górze jurajskie skały węglanowe, osadzone w płytkim morzu i dziś rozcięte przez rzeki w kaniony i jaskinie. Na krawędziach tacchi wspinacze z całej Europy chodzą drogami wspinaczkowymi, z których pierwszą wytyczono w 1981 r.
Opis drogi i mapa → · ślad GPX
Epicka droga motocyklowa · Włochy
Droga prowincjonalna z Alghero do Bosy biegnie przez ok. 45 km wysoko nad morzem, po zboczach, które opadają stromo w Morze Sardyńskie. Między miastami nie ma ani jednej wsi: tylko makia, pastwiska, kamienne murki i kilka zjazdów do ukrytych zatoczek. W starszych przewodnikach i na wielu mapach występuje jako SP49; dziś w OpenStreetMap od Alghero to SP105, a dalej na południe SP106. Za plecami zostaje Alghero, miasto, w którym od XIV w., po przesiedleniu tu kolonistów z Katalonii, wciąż mówi się po katalońsku (L'Alguer); przy dobrej widoczności z pierwszych zakrętów widać na północy klify Capo Caccia.
Opis drogi i mapa → · ślad GPX
Epicka droga motocyklowa · Włochy
Droga biegnie wzdłuż północnego wybrzeża Sardynii, od zatoki Asinara do Cieśniny Bonifacio. Zaczyna się w Castelsardo, miasteczku na trachitowej skale nad morzem. Według tradycji genueński ród Dorii założył tu zamek w 1102 r. (wykopaliska wskazują raczej na drugą połowę XIII w.) i nazwał go Castelgenovese. Za Aragończyków miasto było Castellaragonese, a obecne imię nadali mu Sabaudowie w 1767 r. W zamku działa muzeum plecionkarstwa śródziemnomorskiego, a na uliczkach starszego miasta wciąż plecie się kosze z karłowatej palmy. Za Valledorią, przy ujściu Coghinas, droga SP90 wchodzi w Gallurę i robi się coraz bardziej skalista.
Opis drogi i mapa → · ślad GPX
Piotryseusztrasy i przewodniki motocyklowe