Droga prowincjonalna z Alghero do Bosy biegnie przez ok. 45 km wysoko nad morzem, po zboczach, które opadają stromo w Morze Sardyńskie. Między miastami nie ma ani jednej wsi: tylko makia, pastwiska, kamienne murki i kilka zjazdów do ukrytych zatoczek. W starszych przewodnikach i na wielu mapach występuje jako SP49; dziś w OpenStreetMap od Alghero to SP105, a dalej na południe SP106. Za plecami zostaje Alghero, miasto, w którym od XIV w., po przesiedleniu tu kolonistów z Katalonii, wciąż mówi się po katalońsku (L'Alguer); przy dobrej widoczności z pierwszych zakrętów widać na północy klify Capo Caccia.

Najbardziej dzika jest środkowa część, wokół Capo Marargiu, wulkanicznego przylądka na północ od Bosy. To Costa dei Grifoni, wybrzeże sępów płowych: tutaj, na trachitowych klifach, przetrwała jedyna rodzima kolonia tego gatunku we Włoszech, gdy na kontynencie i na Sycylii wyginął przez trucizny i brak padliny. Na całej Sardynii żyje dziś ok. 300 sępów; programy ochrony UE dowożą ptaki z Hiszpanii i prowadzą punkty dokarmiania. Sęp ma ok. 2,5 m rozpiętości skrzydeł i zwykle krąży nisko nad zboczem w ciepłe przedpołudnia. Na przylądku gniazdują też orzeł przedni i sokół wędrowny. Capo Marargiu ma też ciemniejszą kartę: w czasie zimnej wojny działał tu ośrodek szkoleniowy tajnej sieci Gladio, co wyszło na jaw dopiero w 1990 r.

Ok. 7 km przed Bosą droga mija Torre Argentina, wieżę strażniczą z ostatnich dziesięcioleci XVI w., zbudowaną przeciw piratom berberyjskim; z niej sygnalizowano do wież w Bosie i dalej na południe. Pod nią leżą białe skały i płaskie ławice skalne, a ok. 50 m od brzegu wysepka Isola de sas Crabas. Droga kończy się w Bosie nad rzeką Temo, jedyną żeglowną rzeką Sardynii (ok. 6 km), pod zamkiem Malaspinów Serravalle z drugiej połowy XIII w.