Sardynia to wyspa starych gór, a nie wulkanów: granit i łupki w głębi lądu należą do najstarszych skał Europy, a wapienne płaskowyże wschodu pocięte są wąwozami i jaskiniami. Środek wyspy zajmują pastwiska, lasy dębu korkowego i masyw Gennargentu, wybrzeże ma prawie 1900 km, od białych plaż wschodu po klify zachodu. Wyspa jest prawie tak duża jak Sycylia, a mieszka na niej trzy razy mniej ludzi, więc poza kurortami i miastami drogi są puste, a krajobraz pasterski.

Historia zaczyna się od kultury nuragicznej epoki brązu (ok. 1800–900 p.n.e.), która zostawiła ok. 7000 kamiennych wież, święte studnie, grobowce gigantów i posągi wojowników z Mont'e Prama. Potem przyszli Fenicjanie i Kartagina (Tharros, Nora), od 238 r. p.n.e. Rzym, który eksploatował zboże i kopalnie, ale nigdy w pełni nie podporządkował górali z Barbagii. Po Bizancjum, w średniowieczu, wyspa podzieliła się na cztery niezależne królestwa, judykaty: Cagliari, Arboreę, Torres i Gallurę. Najdłużej przetrwała Arborea z Oristano. Jej władczyni Eleonora d'Arborea ogłosiła w 1392 r. Carta de Logu, zbiór praw spisany po sardyńsku, który obowiązywał aż do 1827 r. i jest dziś symbolem sardyńskiej tożsamości.

Od XIV do początku XVIII w. Sardynią rządziła Aragonia, a potem Hiszpania; z tego czasu pochodzą wieże strażnicze na wybrzeżu i katalońskie Alghero. W 1720 r. wyspa przeszła na książąt Sabaudii, którzy przyjęli tytuł królów Sardynii. Królestwo Sardynii z Turynem jako stolicą zjednoczyło w 1861 r. Włochy, więc to od tej wyspy wzięło nazwę państwo, które stworzyło nowoczesne Włochy. Sama Sardynia pozostała jednak biedna: malarię wytępiono dopiero w latach 1946–1950, a w głębi wyspy jeszcze w XX w. żyła tradycja zemsty rodowej i porwań dla okupu.

Sardyńczycy są dumni z odrębności. Sardyński jest osobnym językiem romańskim, uważanym za jeden z najbliższych łacinie; na tablicach przy wjazdach do wsi widać dwie nazwy, włoską i sardyńską. Wyspa żyje z turystyki, owiec (ok. 40% owiec Włoch, mleko na ser pecorino) [do sprawdzenia], korka, wina i kamienia. Region Barbagii i Ogliastry jest jedną z „niebieskich stref”, gdzie odsetek stulatków należy do najwyższych na świecie.