Drogę przez Aubisque zawdzięcza się cesarzowej Eugenii, żonie Napoleona III. Chciała połączyć modne uzdrowisko Eaux-Bonnes, w którym w 1861 r. bawiła z dworem, z dolinami wokół Argelès i ich kurortami, które sama promowała podróżami. Tak powstała „droga uzdrowiskowa nr 3” (route thermale), ukończona w 1864 r.; pracowało przy niej do 500 robotników. Najśmielszy jest odcinek z Aubisque na Soulor. Inżynierowie wytyczający go w 1860 r. nie chcieli zjeżdżać do szałasów Litor (1131 m) i potem znów wspinać się 300 m, więc poprowadzili drogę o równym spadku w poprzek wapiennej ściany, ok. 200 m nad pastwiskami, przebijając dwa krótkie tunele Bazen. Jeszcze w latach 30. XX w. była to raczej dróżka niż szosa. Nazwy też mają gaskoński rodowód: aubisque to kostrzewa, trawa porastająca przełęcz, a soulor to zbocze wystawione na pełne słońce.

Tour de France wjechał tu w 1910 r., w pierwszym roku z Pirenejami. Wymyślił to Alphonse Steinès, współpracownik dyrektora wyścigu Henriego Desgrange'a. Miejscowy inżynier drogowy odparł mu podobno: „Wprowadzić kolarzy na Aubisque? W Paryżu całkiem oszaleliście”. Wyścig zapłacił więc za odśnieżenie przełęczy. 21 lipca 1910 r. etap z Luchon do Bayonne liczył 326 km i prowadził przez Peyresourde, Aspin, Tourmalet, Soulor i Aubisque. Na Aubisque pierwszy wjechał nieznany miejscowy kolarz François Lafourcade, którego organizatorzy czekający na szczycie w ogóle nie rozpoznali. Kwadrans później dotarł wyczerpany Octave Lapize i krzyknął do nich, że są mordercami (według francuskich relacji: „Jesteście zbrodniarzami!”). Legenda często przenosi tę scenę na Tourmalet, ale najdokładniejsze opisy etapu umieszczają ją tutaj. Lapize na zjeździe odzyskał siły, wygrał etap w Bayonne i cały wyścig. Od tamtej pory Tour przejechał przez Aubisque 74 razy, do 1958 r. co roku; w 1985 i 2007 r. była tu meta etapu.

17 lipca 1951 r. Wim van Est, pierwszy Holender w żółtej koszulce lidera, gonił na zjeździe z Aubisque w stronę Soulor. Na mokrym zakręcie, wśród kamieni, wypadł z drogi i spadł w przepaść. Tablica postawiona w 50. rocznicę mówi o 70 metrach, sam kolarz wspominał o ok. 20 m upadku na mały występ skalny. Wyciągnięto go liną zrobioną z ok. 40 związanych szytek, czyli wszystkich zapasowych opon drużyny. Przeżył, ale musiał zejść z trasy i stracił koszulkę, a producent jego zegarka zrobił z wypadku słynną reklamę. Na przełęczy stoją dziś wielkie rzeźby rowerów w kolorach koszulek Touru (żółtej, w grochy i zielonej) oraz pomnik Luciena Buysse'a, zwycięzcy wyścigu z 1926 r.

Nad przełęczą wznosi się Pic de Ger (2613 m), a na wschodzie półka wcina się w Cirque du Litor. Mimo nazwy nie jest to cyrk lodowcowy, tylko wapienna ściana, a pod nią płaskowyż z morenami, które zostawił lodowiec Val d'Azun, dopływ lodowca grubego prawie na kilometr. Od XI w. hale te dzielą pasterze z Val d'Azun w Bigorre i z doliny Ossau w Béarn; kocioł i płaskowyż są wpisane do francuskiego rejestru obszarów przyrodniczo cennych (ZNIEFF), a latem pasą się tu stada owiec, z których mleka robi się sery.