Acinipo leży na wapiennym płaskowyżu na ok. 1000 m, kilkanaście kilometrów na północny zachód od Rondy, z widokiem na trzy prowincje: Kadyks, Malagę i Sewillę. Ludzie mieszkali tu już ok. 3000 r. p.n.e., w epoce miedzi; w IX–VIII w. p.n.e. utrzymywali kontakty z Fenicjanami z wybrzeża, a od V w. p.n.e. stała tu osada iberyjska. Od 206 r. p.n.e. okolicę opanowali Rzymianie, a Acinipo stało się jednym z ważniejszych miast w głębi kraju: miało prawo bicia własnej monety, a na monetach umieszczano kiść winogron. Nazwa mogła pierwotnie znaczyć coś w rodzaju „miasta na szczycie”, ale Rzymianom kojarzyła się z łacińskim acini, czyli winogronami, stąd ten symbol.

Najlepiej zachował się teatr z połowy I w. p.n.e., jeden z najstarszych w rzymskiej Hiszpanii. Jego widownię o średnicy ok. 62 m wykuto w skale, wykorzystując naturalne nachylenie zbocza, a z wyciętego kamienia zbudowano ścianę sceny, która stoi do dziś niemal na pełną wysokość, choć straciła ozdoby. W dolnej części miasta, zasilane stałym źródłem, leżą termy z I w. p.n.e. z palestrą, a przy dawnym forum rozległa rezydencja (domus). Odkopano też okrągłe chaty z czasów przedrzymskich i resztki murów z okrągłymi basztami.

Od III w. miasto podupadało, a pod koniec tego stulecia ośrodek władzy przeniósł się do pobliskiej Arundy, czyli dzisiejszej Rondy; teatr opustoszał już na przełomie II i III w. Ludzie mieszkali tu jeszcze co najmniej do VII w., a od XVI w. ruiny nazywano Ronda la Vieja, „Starą Rondą”. W 1650 r. Fariña del Corral rozpoznał w nich rzymski teatr. Od 2011 r. stanowisko jest chronione jako dobro kultury (BIC).