Arouca, miasteczko w górach na południowy wschód od Porto, jest sercem Arouca Geopark: od 2009 r. należy on do światowej sieci geoparków, dziś pod szyldem UNESCO, a z 41 opisanych tu stanowisk geologicznych cztery mają znaczenie międzynarodowe. Prawie połowa obszaru jest objęta siecią Natura 2000. Samo miasteczko wyrosło wokół klasztoru, który król Sancho I zapisał w testamencie córce Mafaldzie (ok. 1195–1256). W 1215 r. poślubiła ona małoletniego króla Kastylii Henryka I, ale małżeństwo unieważniono, a Mafalda wróciła do Portugalii, wstąpiła do klasztoru w Arouce i w 1226 r. doprowadziła do przyjęcia przez wspólnotę reguły cystersów. Pochowano ją w tutejszym klasztorze, a w 1792 r. ogłoszono błogosławioną. W ostatnich latach okolica zasłynęła jednak przede wszystkim z dwóch atrakcji nad rzeką Paiva.

Pierwsza to Passadiços do Paiva, drewniane kładki, które od 20 czerwca 2015 r. prowadzą ok. 8,7 km lewym brzegiem Paivy, przez wąwóz Garganta do Paiva, między plażami rzecznymi Areinho i Espiunca. W pierwszych dwóch i pół miesiącach przeszło nimi ponad 200 tys. osób, a projekt trzy razy z rzędu (2016–2018) dostawał nagrody World Travel Awards jako najlepsza europejska atrakcja turystyki przygodowej. Kładki kilka razy niszczyły pożary lasów, ostatnio we wrześniu 2024 r. Druga atrakcja wisi nad nimi: most 516 Arouca, otwarty w maju 2021 r., ma 516 m długości i wisi 175 m nad rzeką na stalowych linach, a pomost z kraty ma 1,2 m szerokości. W chwili otwarcia był najdłuższym wiszącym mostem dla pieszych na świecie; dziś wyprzedzają go m.in. most w czeskich Sudetach i jeden w Nepalu.

Nad doliną Paivy wznosi się granitowy płaskowyż Serra da Freita, z punktem widokowym São Pedro Velho na 1077 m. Rzeka Caima spada tu z krawędzi granitu, tworząc Frecha da Mizarela, wodospad o wysokości ok. 75 m. Najdziwniejsze są jednak pedras parideiras, „rodzące kamienie”, we wsi Castanheira: z granitowego bloku o powierzchni ok. 1 km² wypadają okrągłe, spłaszczone guzki o średnicy 1–12 cm, z ciemną skorupą z biotytu, a w skale zostają po nich wgłębienia, jakby kamień rodził kamienie. Zjawisko opisał już w 1751 r. ksiądz Luiz Cardoso, a według miejscowej wiary kamień pod poduszką pomaga zajść w ciążę. Kamieni nie wolno wywozić.