Na mapach plaża nazywa się Praia de Augas Santas, „plaża Świętych Wód”. Nazwę „Katedr” nadali jej turyści, i trudno się dziwić: przy odpływie spod klifu wyłaniają się łuki wysokie na ponad 30 m, przypominające sklepienia i przypory gotyckiego kościoła. Między nimi ciągną się piaszczyste korytarze, groty i przejścia, którymi można chodzić od jednej „nawy” do drugiej.

Wybrzeże jest tu niemal płaskie, to tzw. rasa kantabryjska: dawna platforma abrazyjna, którą morze zrównało, a ruchy skorupy ziemskiej wypiętrzyły nad poziom wody. Klif zbudowany jest z łupków poprzecinanych pęknięciami. Fale i sól wypłukują słabsze warstwy wzdłuż szczelin, a twardsze zostają jako filary i łuki. Ten sam proces kiedyś je zawali, więc „katedry” powoli zmieniają kształt.

Przy przypływie z całego spektaklu zostaje wąski pas drobnego piasku, a łuki stoją w wodzie. Przy dużych pływach syzygijnych można natomiast przejść plażą aż do sąsiednich zatoczek, pilnując, by wrócić, zanim woda zacznie przybierać. Morze podnosi się tu szybko i potrafi odciąć drogę powrotu. Popularność miejsca sprawiła, że w 2015 r. władze Galicji wprowadziły limit wejść i zgłoszenia przez internet w szczycie sezonu.