Kilkanaście kilometrów od Peniche wystaje z oceanu archipelag różowawych granitowych wysp. Ptolemeusz zapisał go jako Londobris, rzymscy geografowie nazywali wyspę Saturnem, a brytyjscy żeglarze „the Burlings”. Prawdopodobnie już w I tysiącleciu p.n.e. Fenicjanie czcili tu Baala-Melkarta, a później zaglądali tu muzułmanie, wikingowie i korsarze. Jedyną większą wyspą jest Berlenga Grande: 1,5 km długości, 0,8 km szerokości i 88 m wysokości.

W 1513 r., przy wsparciu królowej Leonory, hieronimici założyli na wyspie klasztor, który miał pomagać żeglarzom i rozbitkom licznych tu katastrof. Leonora z Viseu (1458–1525), wdowa po Janie II, słynęła z fundacji dobroczynnych: w 1498 r. założyła w Lizbonie bractwo Santa Casa da Misericórdia, wzór dla bractw zakładanych potem w całej Portugalii i w jej koloniach, a wcześniej szpital przy gorących źródłach, od którego wzięło nazwę miasto Caldas da Rainha. Choroby, brak zaopatrzenia i sztormy odcinające wyspę od lądu wygnały mnichów jeszcze w XVI w. Po wojnie restauracyjnej król Jan IV kazał rozebrać ruiny klasztoru i z ich kamieni postawić fort. Jan IV (1604–1656), wcześniej książę Bragança, został obwołany królem 1 grudnia 1640 r., gdy powstanie w Lizbonie zakończyło sześćdziesiąt lat unii z Hiszpanią; jego ród panował w Portugalii do 1910 r., a w Brazylii do 1889 r. Fort São João Baptista stoi na osobnej skałce, połączonej z wyspą kamiennym mostem na łuku, i jeszcze w trakcie budowy, w 1655 r., odparł atak trzech statków piratów berberyjskich. Najsłynniejszą próbę przeszedł w 1666 r. Pod wyspę podpłynęła hiszpańska eskadra 15 okrętów, a niewiele ponad dwudziestu żołnierzy kaprala António de Avelar Pessoa broniło się przez dwa dni. Według portugalskich relacji napastnicy stracili kilkuset ludzi i okręt Covadonga, a załoga poddała się dopiero bez amunicji i żywności, po zdradzie dezertera. Dziś działa w nim proste schronisko dla turystów. Latarnię na wyspie zbudowano w 1841 r.

Berlengi są rezerwatem przyrody, a od 2011 r. rezerwatem biosfery UNESCO. Na skałach gniazdują ptaki morskie, w wodzie pływają makrele, cefale i miecznik. Woda wokół wyspy jest bardzo przejrzysta, a w skałach wycięte są jaskinie: Gruta Azul (Błękitna Grota) i Furado Grande, naturalny tunel o szerokości 70 m i wysokości 20 m, przecinający całą wyspę. Aby chronić przyrodę, od 2019 r. wpuszcza się na wyspę najwyżej 550 osób dziennie.