Cabo Busto to niski, płaski przylądek, który kończy się nagle: z zielonej łąki z krowami teren urywa się pionową ścianą na ponad 80 m w dół, do Morza Kantabryjskiego. To ten sam krajobraz, który w internetowych zestawieniach porównuje się z irlandzkimi Cliffs of Moher, tylko bez tłumów i bez biletów. Płaska góra przylądka to tzw. rasa, dawna platforma abrazyjna wyrównana przez morze i wypiętrzona razem z lądem, taka sama jak pod Plażą Katedr kilkadziesiąt kilometrów dalej. Pod nią leżą twarde paleozoiczne kwarcyty, w których fale wycięły wysepki, groty i kamieniste zatoczki; jedna z nich, Bozo, ma jaskinię, do której przy przypływie wpływa woda.

Na końcu przylądka stoi niska, biała latarnia, uruchomiona 1 kwietnia 1858 r. Jej światło widać z ok. 21 mil morskich, a z punktu widokowego obok roztacza się widok na skaliste wysepki La Moura i Las Mouchas. Ludzie byli tu jednak znacznie wcześniej niż latarnicy: na przylądku znaleziono kwarcytowe narzędzia aszelskie, pięściaki i zgrzebła, których wiek szacuje się na ponad 300 tys. lat, czyli z czasów Homo heidelbergensis, a w wyższej warstwie narzędzia neandertalczyków sprzed ok. 100 tys. lat.

Wioska Busto (po asturyjsku Bustu) liczy nieco ponad 200 mieszkańców. Ma kaplicę św. Bartłomieja, budynek szkoły z 1901 r., w którym jest dziś biblioteka, i ogrody pełne kamelii. Okolica stała się też celem łasuchów, bo miejscowa cukiernia trafiła do rankingów najlepszych w Hiszpanii. Przez wieś biegnie północny szlak Camino de Santiago, a całe wybrzeże jest chronione jako Paisaje Protegido de la Costa Occidental de Asturias. Dziesięć minut dalej leży Luarca, „biała wieś” z portem w zakolu rzeki Negro.