Kilka kilometrów od centrum Teruelu, po drugiej stronie wzgórz, krajobraz nagle przestaje wyglądać na Europę. Suche koryto rambli (okresowego potoku) Barrachina wcina się w miękkie, czerwone i ochrowe iły, a jej ściany sięgają do ok. 80 m. Ponad 3 km wąwozów, żlebów i glinianych iglic na ok. 65 ha zyskało przydomki „Cañón Rojo”, „Kolorado aragońskie” albo „Wielki Kanion Teruelu”; porównania z Utah i Monument Valley powtarzają się we wszystkich opisach.

Czerwień to tlenki żelaza w osadach, które przez miliony lat wypełniały kotlinę Teruelu. Glina jest miękka: każda ulewa wyżłabia nowe rysy i zawala kawałki ścian, więc kanion zmienia się z roku na rok, a po deszczu robi się śliski jak mydło. Kolory zależą od światła, rano są złotawe, przed zachodem słońca czerwień robi się najmocniejsza. Roślinności jest mało: jałowiec fenicki i suche zarośla. Za to na ścianach gniazdują ptaki skalne, m.in. wrończyki, czyli górskie krukowate z czerwonym dziobem, trznadle głuszki i pokrzewki; najwięcej widać wiosną.

Pustynny krajobraz przyciąga filmowców. W ramblę zjechała ekipa filmu „Sirāt” Olivera Laxe, nagrodzonego w Cannes w 2025 r. Nagrodą Jury: zamiast efektów cyfrowych zorganizowano tu prawdziwą imprezę rave z udziałem ponad tysiąca osób. Kręcono tu też reklamę perfum Diora z Johnnym Deppem. Nad kanionem wznosi się płaskowyż Muela de Teruel (1052 m), z najlepszym widokiem na kanion i miasto.