Collsacabra to płaskowyż między równiną Vic a doliną rzeki Ter, zakończony na krawędziach pionowymi urwiskami, cingles. Najwyższe opadają w Tavertet: wieś stoi na samym brzegu klifu, a kilkaset metrów niżej lśni zbiornik Sau. Na płaskowyżu rzeki spadają z krawędzi wodospadami, z których najwyższy, Salt de Sallent pod Rupit, ma ponad 100 m [do sprawdzenia].

Rupit to średniowieczna wieś z kamiennymi domami z balkonami pełnymi kwiatów, przyklejonymi do skały nad potokiem. Wchodzi się do niej po wiszącej kładce, a jedna z uliczek, Carrer del Fossar, to po prostu schody wykute w skale. Zamek i kościół Sant Joan de Fàbregues wzmiankowano w 968 r.

Wokół Olot rozciąga się Garrotxa, kraina wygasłych wulkanów, z ponad czterdziestoma stożkami w parku przyrodniczym. Opisał je w 1820 r. aptekarz i botanik z Olot Francesc Xavier de Bolòs (1773–1844), a latem 1830 r. oprowadzał po nich Charlesa Lyella (1797–1875), szkockiego geologa, który właśnie wydał pierwszy tom „Zasad geologii”. Lyell opisał tutejsze wulkany w swoich książkach. Jego teoria, że Ziemię kształtują powolne procesy działające przez ogromne okresy, stała się podstawą nowoczesnej geologii i mocno wpłynęła na Karola Darwina. Najbardziej spektakularny jej obraz to Castellfollit de la Roca. Dwa potoki lawy, sprzed ok. 217 i 192 tys. lat, wypełniły dolinę jeden na drugim, a rzeki Fluvià i Toronell wycięły w nich grzbiet. Wieś stoi na jego samym czubku, na krawędzi klifu wysokiego na ponad 50 m i długiego na prawie kilometr. W ścianie widać regularne bazaltowe słupy, powstałe, gdy lawa stygła i pękała. Gmina ma mniej niż 1 km² i jest najmniejsza w prowincji Girona. Od 1929 r. działa tu jedyny czynny kamieniołom bazaltu w Hiszpanii.