12 stycznia 1959 r. pięciu chłopaków z Maro i Nerji poszło łapać nietoperze w szczelinie zwanej La Mina. Poczuli ciąg powietrza, wrócili następnego dnia, wybili przejście w naciekach i weszli do ogromnej sali, w której przy ceramicznych naczyniach leżały szkielety. Tak odkryto jedną z największych jaskiń turystycznych Hiszpanii, długą na prawie 5 km. Już w 1960 r. przebito nowe wejście i udostępniono ją zwiedzającym.

Jaskinia jest ogromna: same trasy turystyczne obejmują ponad 9 tys. m². W Sali Kataklizmu stoi kolumna naciekowa wysoka na 32 m, uznawana za jedną z największych na świecie. Nazwa sali pochodzi od rumowiska ogromnych bloków, które kiedyś runęły ze stropu. W Sali Kaskady, zwanej też Salą Baletu, naturalny amfiteatr służy od lat jako scena koncertów i przedstawień tanecznych. Ludzie bywali tu od dawna: myśliwi i zbieracze mieszkali w jaskini co najmniej od ok. 25 tys. lat temu, później służyła jako miejsce pochówków. Malowidła przedstawiające foki próbowano datować na 42 tys. lat i przypisać neandertalczykom, ale nowsze badania z 2017 r. przesuwają je na 20–18 tys. lat temu, do epoki Homo sapiens. Te galerie nie są dostępne na zwykłej trasie.

Kilka kilometrów na wschód, przy wiosce Maro, zaczyna się obszar chroniony Acantilados de Maro-Cerro Gordo: klify, małe zatoczki i podwodne łąki trawy morskiej. Tu z klifu prosto do morza spada wodospad Maro, zasilany wodą z kanałów nawadniających pola nad klifem [do sprawdzenia]. Najlepiej widać go z wody, z kajaka, bo z lądu prowadzi tylko trudna ścieżka.