Frías to „najmniejsze miasto Hiszpanii”: król Jan II nadał mu prawa miejskie w 1435 r., a dziś mieszka tu niespełna 300 osób. Zamek rodu Velasco stoi na samym grzbiecie skały, a domy przyklejone do jej krawędzi wiszą nad urwiskiem.

Jan II (1405–1454), król Kastylii od 1406 r., zapisał się w historii raczej jako mecenas niż wódz: na jego dworze pisali Juan de Mena i markiz de Santillana, a sam król układał wiersze. Był ojcem Izabeli Katolickiej, która z mężem Ferdynandem Aragońskim połączyła pod jednym panowaniem Kastylię i Aragonię. Już w 1446 r. oddał Frías Pedrowi Fernándezowi de Velasco, hrabiemu Haro, w zamian za Peñafiel. Mieszczanie nie chcieli tracić swoich przywilejów i w 1450 r. zbuntowali się przeciw nowemu panu; jego ludzie oblegali miasto dwa miesiące. Pamiątką jest Fiesta del Capitán obchodzona co roku 24 czerwca. Velascowie od 1473 r. dziedziczyli urząd konetabla Kastylii, najwyższego dowódcy wojsk po królu, a w 1492 r. Królowie Katoliccy nadali im tytuł książąt Frías.

Poniżej, na Ebro, stoi most o romańskim rodowodzie: 143 m długości i 9 łuków, z basztą obronną pośrodku, dobudowaną w XIV w. Przejazd był płatny, a w baszcie pobierano mostowe (pontazgo). Turystyczne opisy mówią czasem o „rzymskim moście”, ale rzymska droga przekraczała Ebro brodem ok. 500 m niżej, a sam most jest średniowieczny. Dwa kilometry dalej, w Toberze, rzeka Molinar spada kaskadami obok małych pustelni i starego mostu.