W grudniu 1999 r. członkowie Grupy Mineralogicznej z Madrytu przeszukiwali dawną kopalnię Mina Rica w Sierra del Aguilón, gdzie kiedyś wydobywano żelazo, ołów i srebro. Ok. 60 m pod powierzchnią, między trzecim a czwartym poziomem chodników, trafili na otwór, za którym lśniła pusta przestrzeń. W środku wszystkie ściany pokrywały przezroczyste kryształy gipsu, odmiany zwanej selenitem, niektóre długie na 2 m. Komora ma 8 m długości i 1,7 m wysokości, więc kilka osób mogłoby w niej stanąć. To największa znana geoda świata. Słynna Jaskinia Kryształów w Naica w Meksyku jest większa, ale nie jest wyłożona kryształami w całości, więc formalnie nie jest geodą.

Geoda powstała w dwóch etapach. Najpierw woda rozpuściła w dolomicie pustą komorę. Potem gorące roztwory, związane z resztkami wulkanizmu Cabo de Gata, wypełniły ją wodą bogatą w siarczan wapnia, a kryształy rosły bardzo powoli, przez dziesiątki tysięcy lat, cały czas pod wodą. Uniwersytet w Almeríi datował je na 165–60 tys. lat. Przezroczystość zawdzięczają temu, że rosły w stabilnych warunkach, bez zanieczyszczeń.

Przez dwie dekady geoda była zamknięta, by chronić ją przed zbieraczami. Zabezpieczono kopalnię i 5 sierpnia 2019 r. otwarto ją dla zwiedzających. Do samej geody się nie wchodzi: ogląda się ją przez otwór z platformy. Od 2022 r. jest pomnikiem przyrody Andaluzji, a w 2025 r. trafiła na listę informacyjną UNESCO.