Tuż za blokami i ogrodami Torrevieji rozciąga się płaska tafla wody, która w gorące dni robi się różowa jak lemoniada truskawkowa. To laguna Torrevieja, ok. 1400 ha płytkiej, bardzo słonej wody, jedna z dwóch lagun parku przyrodniczego Lagunas de La Mata y Torrevieja (w sumie 3743 ha, z czego 2100 ha to lustro wody). W internetowych zestawieniach porównuje się ją z różowym jeziorem Lemuria na Ukrainie, a w mediach społecznościowych z „hiszpańskim Morzem Martwym”, bo w litrze wody bywa do ok. 350 g soli.

Kolor dają mikroorganizmy, które jako jedyne wytrzymują takie zasolenie: mikroalga Dunaliella salina i halobakterie. Wytwarzają czerwonawe karotenoidy, które chronią je przed ostrym słońcem, a im cieplej i im więcej wody wyparuje, tym kolor jest mocniejszy, więc lipiec to dobra pora. W solance żyje drobny skorupiak Artemia salina, którym żywią się flamingi; to od karotenoidów z tego łańcucha pokarmowego biorą się ich różowe pióra. W sezonie lęgowym bywa tu do 2000 flamingów, a także zauszniki (do 3000 ptaków), szczudłaki i szablodzioby.

Sól wydobywa się tu od wieków: korona aragońska przekazała lagunę miastu Orihuela w 1321 r., a w 1389 r. próbowano zamienić ją w łowisko, co się nie udało, bo w tak słonej wodzie ryby nie przeżyją. W 1759 r. laguna wróciła do państwa i od tego czasu działają tu saliny; po trzęsieniu ziemi w 1802 r. administrację przeniesiono z La Mata do Torrevieji, która wyrosła właśnie wokół soli. Dziś to jedne z największych salin morskich w Europie, ok. 800 tys. ton rocznie: na stoły, do przemysłu i do posypywania dróg zimą, także w północnej Europie.